Tου Aντωνη Kαρκαγιαννη

Αισθάνομαι πάλι την υποχρέωση να υπερασπισθώ την κ. Τσέκου, που από την παραμονή των Χριστουγέννων, χωρίς ουσιαστικό λόγο και άδικα κρατείται στις φυλακές. Με άφησε κατάπληκτο η κατάθεση του πρώην γενικού γραμματέως του υπουργείου Πολιτισμού και ομολογώ ότι δεν περίμενα από άνθρωπο που έχει στο ιστορικό του μια πολύ σοβαρή απόπειρα αυτοκτονίας, που κυριολεκτικά πήγε στον άλλο κόσμο και γύρισε, να διαχειρίζεται τόσο εγωιστικά και επιπόλαια τα συναισθήματά του και την ιστορία του. Πιστεύω ότι τα πρόσωπα που θέλουν να βάλουν τέρμα στη ζωή τους (επαναλαμβάνω στα σοβαρά και ως προς αυτό δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία για τον Χρ. Ζαχόπουλο) αναπτύσσουν μέσα τους δυνάμεις που δεν τις έχουμε εμείς οι υπόλοιποι. Οι οποίοι αποφασίζουμε να συνεχίσουμε τη ζωή μας, συχνά μηχανικά και από συνήθεια και οπωσδήποτε κουβαλώντας ό,τι υπάρχει μέσα μας, καλό ή κακό, ανθρώπινο ή απάνθρωπο, αθώο ή ένοχο. Είναι ο μέγιστος συμβιβασμός. Υποθέτω ότι ο αυτόχειρας, σε μια κρίσιμη στιγμή ψυχικής διέγερσης, ακόμη και για μερικά δευτερόλεπτα, βρίσκεται ενώπιος ενωπίω με την αλήθεια της ζωής του, τού αποκαλύπτεται ξαφνικά και έχει τη γενναιότητα να βάλει τέλος.

Αυτό πίστευα για τον Χρ. Ζαχόπουλο και αισθανόμουνα βαθύ σεβασμό για την τραγική απόπειρα. Τώρα, αν είναι αλήθεια αυτά που γράφουν οι εφημερίδες, ότι κατέθεσε, περί εκβίασης και διασυρμού από την κ. Τσέκου, μου δίνει την εντύπωση ότι γύρισε από τον άλλο κόσμο ίδιος με αυτόν που έφυγε, χωρίς τον συγκλονισμό της στιγμής όπου του αποκαλύφθηκε η αλήθεια και αποφάσισε να θέσει τέρμα σε όλα. Ενα εγωιστικό ανθρωπάκι που απαρνούμενο το μεγαλείο της απόπειράς του προσπαθεί να επιβιώσει μαζί με όλες τις ψευτιές και τις συμβατικότητες, στις οποίες και έζησε.

Μια ερωτική σχέση, νόμιμη ή «παράνομη», αλλά ιδίως η «παράνομη» έχει δυο παίκτες και δυο υποκείμενα ελευθερίας, ευθύνης και ενοχών. Οτιδήποτε και αν συμβαίνει μέσα σε αυτήν, είναι κτήμα και των δύο, πλούτος ή κατάρα, συχνότατα και τα δύο. Οταν έχεις δεχθεί τον πλούτο δεν μπορείς να καταγγέλλεις την κατάρα και να φορτώνεις σε άλλον την ευθύνη της. Αν στη σχέση αυτή υπήρξε εκβίαση, προέρχεται και από τις δύο πλευρές και κυρίως του Χρ. Ζαχόπουλου, που η δύναμη της θέσης του και πιθανότατα οι υποσχέσεις που είχε την εξουσία να σκορπάει, ασκούσαν τον πολύ γνωστό και ευρύτατα διαδεδομένο φαλλοκρατικό εκβιασμό. Απορώ γιατί οι δικαστές παραβλέπουν αυτή την πλευρά και δεν την ερευνούν. Η εκβίαση της κ. Τσέκου με την υποκλοπή των ερωτικών τους στιγμών, που και αυτές ανήκουν και στους δύο και καμιά πλευρά δεν έχει το δικαίωμα να τις χειρίζεται ερήμην της άλλης (έστω και αν εκτυλίσσονταν πραγματικά «ερήμην»), είναι άρρηκτα συνυφασμένη με την εκβίαση της δύναμης και των πιθανών υποσχέσεων. Διερωτώμαι ποιον πείθει ο Χρ. Ζαχόπουλος ότι εκβιαζόταν ο ίδιος από την Τσέκου με ευπρόσδεκτη προσφορά του σώματός της και με επιδιωκόμενο αντάλλαγμα μια θεσούλα 900 ευρώ στο Δημόσιο, για την οποία, όπως ο ίδιος λέει, ήταν ικανή.

Τώρα ο Χρ. Ζαχόπουλος, σαν απολωλός πρόβατο, επανέρχεται στην οικογένειά του και στην κοινωνία (του) από τις οποίες... παρασυρθείς απομακρύνθηκε και εκβιαζόμενος φοβόταν τον διασυρμό γι’ αυτήν την απομάκρυνση. Μια ερωτική σχέση όμως, εκτός από εκβιασμούς και διασυρμούς, έχει χαρά και ικανοποίηση. Αυτό θα περίμενε κανείς να θυμάται ο Χρ. Ζαχόπουλος και αν, επιστρέφοντας από τον άλλο κόσμο, δεν αισθάνθηκε την ανάγκη να υπερασπιστεί αυτή τη σχέση από την οποία πήρε χαρά και ικανοποίηση, τουλάχιστον ας σιωπούσε.