Γραφει ο Aντωνης Kαρκαγιαννης

Θα πρέπει ίσως να δεχθούμε σα νέα μορφή «δημοκρατικού διαλόγου» τη δημοσίευση πανάκριβων διαφημιστικών καταχωρίσεων στις εφημερίδες και τα άλλα ΜΜΕ υπέρ της μιας ή της άλλης άποψης. Ο «διάλογος» αυτός εγκαινιάσθηκε την εποχή του ΠΑΣΟΚ και ακάθεκτος συνεχίζεται στη «νέα» διακυβέρνηση της Ν.Δ. Εχει πολλά χαρίσματα! Πρώτον, δεν είναι ούτε διάλογος ούτε δημοκρατικός και δεν κινδυνεύει να ανατραπεί από μια ατυχή ή αφελή ερώτηση ή από ατυχέστερη ή αφελέστερη απάντηση. Δεύτερον, μπορείς να λες ό,τι θέλεις και ό,τι σου καπνίσει χωρίς να διατρέχεις τον κίνδυνο ότι κάποιος κακεντρεχής θα σου διακόψει τον λογικό ειρμό της σκέψης σου, ζητώντας εξηγήσεις, επαληθεύσεις και αποδείξεις. Ακόμη και ένα ψέμα να πεις θα έχει αναπότρεπτα τη φυσική διαδρομή που τόσο σοφά είχε περιγράψει ο μακαρίτης ο Γκαίμπελς. Τρίτον και σημαντικότερο, αυτό το νέο είδος «δημοκρατικού διαλόγου» ή «επικοινωνίας» παρέχει τη δυνατότητα να αξιοποιήσεις τα συμπεράσματα και τις μελέτες μεγάλων επιστημόνων για την αποτελεσματικότερη πλύση εγκεφάλου. Διάβασα π.χ. το σύνθημα: «ΥΠΕΧΩΔΕ = Δύναμη ανάπτυξης και ποιότητας ζωής». Είναι ακριβώς όμοιο με το σύνθημα που επί δεκαετίες διαφημίζει ένα γνωστό απορρυπαντικό. Και, τέλος, με αυτή τη μορφή «δημοκρατικού διαλόγου» κανείς αντιφρονών δεν πρόκειται να σου απαντήσει γιατί κανείς δεν διαθέτει τα χρήματα που απαιτούνται. Τα διαθέτει μόνο ένα υπουργείο και τα διαχειρίζεται αυτοβούλως.

Ακολουθώντας αυτό τον δρόμο ελπίζω ότι κάποτε θα φτάσουμε σε ένα σημείο προόδου, που και ο πρωθυπουργός δεν θα παρουσιάζει τις προγραμματικές δηλώσεις στη Βουλή, αλλά θα τις καταχωρίζει στις εφημερίδες και στα άλλα ΜΜΕ.

Οπως καταλάβατε ήδη αναφέρομαι στη διαφημιστική καταχώριση σε όλες τις εφημερίδες, με την οποία το ΥΠΕΧΩΔΕ απαντάει σε εναντίον του κατηγορίες που διατυπώθηκαν με άλλες μορφές διαλόγου, τις οποίες εμφανώς και προκλητικώς περιφρονεί. Αλλά και ομολογεί σφάλματα και παραλείψεις, όταν χρονολογούνται από την τόσο μακρινή πλέον εποχή του ΠΑΣΟΚ, κατά τη συνήθεια που επικρατεί τα τελευταία χρόνια.

Δύο μέρες πριν από την ιστορική διαφημιστική καταχώριση του ΥΠΕΧΩΔΕ, η «Καθημερινή» και ο ΣΚΑΪ οργάνωσαν συζήτηση στο αμφιθέατρο του Μουσείου Μπενάκη, επί της οδού Πειραιώς, με θέμα το νέο γενικό χωροταξικό σχέδιο, με εισηγητές καθ’ ύλην αρμόδιους ή άμεσα ενδιαφερόμενους. Καλέσαμε επιμόνως και το ΥΠΕΧΩΔΕ, τον κ. Γ. Σουφλιά κατ’ εξοχήν, και αν δεν του το επέτρεπαν άλλα υψηλά καθήκοντα κάποιον εκπρόσωπό του, αφού επρόκειτο να συζητηθεί δικό του πνευματικό παιδί. Το ΥΠΕΧΩΔΕ έλαμψε διά της απουσίας του. Ομολογούμε ότι ήταν ένας διάλογος «παλαιάς μορφής» με θέσεις και αντιθέσεις, δεν υπολογίζαμε ότι το ΥΠΕΧΩΔΕ είχε ήδη επιλέξει τη διαφημιστική καταχώριση ως τη νέα μορφή «δημοκρατικού διαλόγου» και ότι έκρινε πως αυτή τού... πάει καλύτερα. Το διαπιστώσαμε δύο μέρες μετά, όταν δημοσιεύθηκε η καταχώριση του εν λόγω υπουργείου.

Ετσι, παρά την απουσία του κ. Γ. Σουφλιά ή άλλου εκπροσώπου του μείναμε με την ικανοποίηση ότι το αμφιθέατρο ήταν κατάμεστο, ήρθαν και αρκετοί βουλευτές, αλλά κυρίως πολλοί επιστήμονες...

Με τον κ. Γ. Σουφλιά δεν έχουμε τίποτα απολύτως να χωρίσουμε. Δεν του ζητήσαμε ποτέ τίποτα ούτε και πρόκειται να του ζητήσουμε. Δεν υπάρχει κανένα «συμφέρον» που να μας χωρίζει, όπως τεχνηέντως ο ίδιος διαδίδει από δω και από κει. Οι διαφορές μας είναι πολιτικές, αλλά δεν ξέρουμε ποια είναι η αντίληψή του για την πολιτική και αν υπάρχει.

Το γράψαμε πολλές φορές και θα το επαναλάβουμε. Δύο κυρίως είναι τα σημεία της διαφοράς και χρονολογείται από χρόνια, επί των προκατόχων του τού ΠΑΣΟΚ. Συνεχίζεται και επί των ημερών του, επειδή συνεχίζει την ίδια πολιτική των προκατόχων του.

Πρώτο σημείο είναι η «εκτροπή του Αχελώου», την οποία ο κ. Γ. Σουφλιάς μάς παρουσιάζει ως... μέγιστο περιβαλλοντικό έργο! Η ιστορία αυτή άρχισε με ένα σχεδόν «καλαμπούρι» του μακαρίτη Ανδρέα Παπανδρέου, νομίζω τον δεύτερο χρόνο της διακυβέρνησής του. Στη γνωστή επέτειο του Κιλελέρ, ντάλα καλοκαίρι, καταμεσής του θεσσαλικού κάμπου και με φοβερό καύσωνα, είχαν συγκεντρωθεί πολλές χιλιάδες αγροτών, από όλα τα σημεία της Θεσσαλίας για να δουν και να ακούσουν τον «αρχηγό». Ηταν μία από εκείνες τις γιγαντιαίες συγκεντρώσεις του Ανδρέα, που τον συνέπαιρναν και τον μεθούσαν.

Εκεί, λοιπόν, σε στιγμές ηγετικής μέθης, εξαπέλυσε στους διψασμένους (κυριολεκτικά και μεταφορικά) αγρότες το «καλαμπούρι» για την εκτροπή του Αχελώου. Αμφιβάλλω αν το εννοούσε, όπως και πολλές άλλες εξαγγελίες. Το «καλαμπούρι» όμως έπιασε, σκόρπισε ελπίδες και ενθουσιασμό και έφερε ψήφους. Ετσι, το επαναλάμβανε και το συντηρούσε εγκαινιάζοντας τα επόμενα χρόνια το «μεγάλο έργο».

Φοβάμαι ότι ο κ. Γ. Σουφλιάς πήρε στα σοβαρά το «καλαμπούρι» του Ανδρέα. Δεν τον αδικώ. Συχνά συμβαίνει σε όλους εμάς, τα «επαρχιωτάκια» της Θεσσαλίας, να παίρνουμε στα σοβαρά και να θαυμάζουμε τις «παρλαπίπες» των πρωτευουσιάνων, αναζητώντας κάτι από την αίγλη και τη δόξα τους. Ομως, το πρόβλημα των αγροτών της Θεσσαλίας είναι πολύ μεγαλύτερο και δυσκολότερο ακόμα και από την εκτροπή του Αχελώου. Είναι η προστασία του νερού ως βασικού και μη ανανεώσιμου φυσικού πόρου και όχι η μεταφερόμενη από περιοχή σε περιοχή κατασπατάλησή του. Αν ο κ. Γ. Σουφλιάς θέλει να συνεχίσει το «καλαμπούρι» του Ανδρέα, καμιά αντίρρηση, αν και είναι πολυδάπανο. Δημοφιλές είναι και φέρνει ψήφους. Αρκεί να μην το εννοεί. Αν το εννοεί και το επιχειρήσει θα οδηγήσει τη χώρα σε βιβλική οικολογική καταστροφή. Εν πάση περιπτώσει, αυτή η διαφορά είναι πολιτική, δεν είναι προσωπική ούτε ηθικού χαρακτήρα.

Η δεύτερη διαφορά που και αυτή χρονολογείται τουλάχιστον από την εποχή του Κ. Λαλιώτη, είναι η ανάγκη σύστασης υπουργείου Περιβάλλοντος, ανεξάρτητου και ειδικά στελεχωμένου, χωριστά από το υπουργείο Δημοσίων Εργων. Είναι βαρετό και ανιαρό να επαναλάβω τα επιχειρήματα. Είναι αρκετό να πούμε ότι αυτή η συνύπαρξη που καταλήγει στην ταύτιση στο ίδιο πρόσωπο του ελέγχοντος και του ελεγχομένου, αποτελεί ελληνική και καταγέλαστη πρωτοτυπία.

Σε αυτές τις διαφορές θα μπορούσε να προστεθεί η διαφαινόμενη αναβίωση μεθόδων διαπλοκής, τις οποίες με τόση σφοδρότητα μαχόταν η Ν.Δ. ως αντιπολίτευση και κέρδισε τις εκλογές. Και η «Καθημερινή», πριν από τη Ν.Δ., έδωσε τότε σκληρή μάχη. Τώρα τι να κάνουμε; Να κλείσουμε τα μάτια και να δεχθούμε αδιαμαρτύρητα ότι... έτσι είναι τα ανθρώπινα, τα συμφέροντα (που λέει και ο κ. Γ. Σουφλιάς) μένουν τα ίδια, οι κυβερνήσεις μόνο αλλάζουν και οι γνώμες. Περίπου αυτό κάνουμε. Στο κάτω κάτω είναι απαραίτητο να γίνουν και μερικοί δρόμοι, έστω με διαπλοκή.

Σε όλα αυτά ας προστεθεί και το γνωστό θέμα του εξοχικού του κ. Γ. Σουφλιά. Δεχόμαστε καλόπιστα και στο ακέραιο τις εξηγήσεις του: ότι εξαπατήθηκε από τον μηχανικό του και από... την Πολεοδομία, αυτός μηχανικός ο ίδιος, ως υπουργός. Ολα όμως μπορούν να συμβούν στον καθένα. Ως συμπατριώτης και παλιός φίλος του περίμενα από την πλευρά του μια γενναία και συμβολική χειρονομία: να στείλει τις μπουλντόζες του υπουργείου και να γκρεμίσει το εξοχικό του. Ο Θεός τον αξίωσε να επιτύχει στη ζωή του και να αναδειχθεί σε υψηλά (αλλά και περίοπτα) αξιώματα. Τι το θέλει το παλιόσπιτο; Θα έστελνε ένα μήνυμα, ότι υπάρχει κράτος, επάξια το εκπροσωπεί και εφαρμόζει τον νόμο. Κρίμα, έχασε την ευκαιρία...