Tου Aλεξη Παπαχελα

Υπάρχει περίπτωση κάποια στιγμή να βάλουμε στην άκρη του πολιτικού και εκδοτικού παιχνιδιού ένα-δύο βασικά θέματα; Και πρώτα απ’ όλα την Παιδεία. Σε λίγες ημέρες οι φοιτητές ορισμένων πανεπιστημίων θα κληθούν να ψηφίσουν για πρυτανικές αρχές με βάση τις διατάξεις του νέου νόμου, που βασίζεται στην αρχή της καθολικής ψηφοφορίας. Δεν γνωρίζω έναν σοβαρό άνθρωπο που να διαφωνεί με την αρχή αυτή και επίσης δεν έχω συναντήσει ένα σοβαρό άνθρωπο που να διαφωνεί με τη διαπίστωση πως η μετριότητα του ελληνικού πανεπιστημίου συνδέεται άρρηκτα με την άρρωστη διαπλοκή κομμάτων, συνδικαλιστών και πρυτάνεων που γέννησε ο νόμος του 1982.

Παρ’ όλα αυτά τόσο το ΠΑΣΟΚ όσο και ο παραταξιακός Τύπος μοιάζουν να δίνουν το σύνθημα για μία ακόμη φοιτητική «εξέγερση». Ε, λοιπόν, ήλθε νομίζω η ώρα να στοιχηθούμε ως κοινωνία στα θέματα της Παιδείας. Καμία διαφωνία, από αριστερά ή δεξιά, με τον νόμο Γιαννάκου δεν μπορεί να σταθεί δικαιολογία για να στηρίξει ένα κόμμα το κλείσιμο των πανεπιστημίων, τη βαρβαρότητα και τους βανδαλισμούς, την απόλυτη δικαίωση των φασιστικών μειοψηφιών που έχουν κοστίσει σε χρήμα και σε γνώση όσο τίποτα άλλο. Ο αρχηγός του ΠΑΣΟΚ μπορεί να θέλει να εμφανίζεται ως... Τσάβες στην υπόθεση του ΟΤΕ, έστω και αν το κάνει για να στήσει αναχώματα στον κ. Τσίπρα. Στην υπόθεση της Παιδείας πρέπει όμως να στηρίξει τις πραγματικές του απόψεις. Τις «πούλησε» μία φορά με το άρθρο 16 και τώρα βρίσκεται στο παρά πέντε για να ξανακάνει το ίδιο. Κάποιοι τον έχουν πείσει πως έτσι θα καρπωθεί ψήφους νέων και θα προσεταιρισθεί τη συντεχνία της μετριότητος. Χάνει όμως σε ηγετικό προφίλ. Και αν έχει την ελπίδα πως μια περίοδο χάους στα πανεπιστήμια και τα πεζοδρόμια θα τον φέρει στην εξουσία, μάλλον κάνει λάθος γιατί το πεζοδρόμιο και οι μολότωφ ενίσχυσαν τελικά τον κ. Καραμανλή και τη συντηρητική στροφή της κοινωνίας.

Πέρα από τον κ. Παπανδρέου όμως τεράστια ευθύνη αυτή την ώρα έχουν και οι πρυτανικές αρχές. Αν θελήσουν να συμπεριφερθούν σαν κομματάρχες που απλά θέλουν την επιβίωσή τους, καλά θα κάνουν να ανεχθούν τις ακρότητες και την κατοχή των πανεπιστημίων τους από ισχνές μειοψηφίες. Αν πάλι θεωρούν πως, ως πνευματικοί άνθρωποι, έχουν κάποια υποχρέωση στη γνώση και το ανοικτό πανεπιστήμιο ας εκμεταλλευθούν τις ευκαιρίες που τους δίνει ο νόμος Γιαννάκου.

Η Ελλάδα πληρώνει ακριβά τη μετριοκρατία, τον κομματισμό και την «κουλτούρα της κοπάνας» των ελληνικών πανεπιστημίων. Δεν είναι τυχαίο το μοντέλο του Ελληνα βουλευτή ή υπουργού που βγήκε μέσα από τα πανεπιστημιακά αμφιθέατρα της μεταπολίτευσης: γρήγορος στις ατάκες, «άπαικτος» επικοινωνιακά, «μάγκας» στους χειρισμούς εσωκομματικών ισορροπιών, χωρίς ιδέα για το τι γίνεται στον υπόλοιπο κόσμο και καμία αίσθηση επαγγελματισμού. Ενας ένας αν τους ζυγίσετε, οι πολιτικοί μας, που διέπρεψαν στο συνδικαλιστικό μπλα μπλα των αμφιθεάτρων, ξέρουν καλά την τέχνη της δημοκοπίας αλλά δεν έχουν ιδέα πώς να διοικήσουν ή να κυβερνήσουν. Μέτριο πανεπιστήμιο σημαίνει κακή δημόσια διοίκηση, κακό πολιτικό προσωπικό, ανακύκλωση της μετριοκρατίας σε όλη την κοινωνία.