Tου Aντωνη Kαρκαγιαννη

Ισως, στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο της Αθήνας, οι «επαναστατημένοι» παραταξιακοί σπουδαστές έκαναν το μοιραίο σφάλμα στη μοιραία στιγμή.

Μαθαίνω ότι η Πρυτανεία δέχεται πιέσεις από καθηγητές και σπουδαστές, να κρατήσει επιτέλους στάση αποφασιστική στο θέμα των παραταξιακών «ταμπλό» (κοινώς ταμπελών), να εγκαταλείψει την τακτική, συνήθη από το παρελθόν, της συναλλαγής με τις κομματικές παρατάξεις και να υπεραπισθεί την πανεπιστημιακή κοινότητα, της οποίας είναι ο εκλεγμένος ηγέτης. Να μην περιορισθεί, υποστηρίζουν, στην ανακοινωθείσα ήδη αποχή των καθηγητών από τα μαθήματα, σε ένδειξη διαμαρτυρίας για τα έκτροπα, τις καταστροφές και τις λεηλασίες των ελαχίστων παραταξιακών σπουδαστών και για το καθεστώς της ομηρίας, στο οποίο την έχουν υποχρεώσει. Αλλά να προχωρήσει στην επώνυμη καταγγελία και να επιβάλλει τα μέτρα που προβλέπονται από την ίδια την κοινότητα και τον νόμο. Οι δράστες είναι ελάχιστοι και γνωστοί, έχουν όνομα και επώνυμο, οι πράξεις τους (ομηρία, καταστροφές και λεηλασίες) υπήρξαν θρασύτατες, δημόσιες και ενώπιον μαρτύρων. Επιβάλλεται τουλάχιστον η αποβολή τους από την πανεπιστημιακή κοινότητα, προσωρινή ή οριστική.

Πραγματικά, η σθεναρή στάση και αντίσταση της πανεπιστημιακής κοινότητας είναι ο μόνος τρόπος για να δείξει ότι υπάρχει και λειτουργεί και ότι έχει να εκτελέσει συγκεκριμένο εκπαιδευτικό έργο, σύμφωνα με τον νόμο και σύμφωνα με την αποστολή του δημόσιου πανεπιστημίου και ότι είναι αποφασισμένη να μην επιτρέψει σε κανέναν να παρεμποδίσει τη λειτουργία της με πράξεις φασιστικής βίας και αυθαιρεσίας. Αλλοι υποστηρίζουν ότι η πανεπιστημιακή κοινότητα και η Πρυτανεία πρέπει να προχωρήσουν ακόμα περισσότερο. Χωρίς να εμπλακεί σε βυζαντινισμούς για το λεγόμενο «άσυλο» και με δεδομένο ότι οι δράστες είναι γνωστοί και οι πράξεις τους αποδείξιμες και ποινικά κολάσιμες, να υποβάλλει μηνύσεις εναντίον τους και να επιδιώξει τη δικαστική κρίση.

Οι αψιμαχίες που σημειώθηκαν στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο της Αθήνας είναι τα πρώτα επεισόδια της σύγκρουσης με τις κομματικές παρατάξεις, οι οποίες επί δεκαετίες λυμαίνονται τις πανεπιστημιακές κοινότητες και τις κρατάνε ομήρους με πράξεις φασιστικής βίας και αυθαιρεσίας. Η σύγκρουση έχει να κάνει με την εφαρμογή του νέου νόμου που επιβάλλει τη συμμετοχή όλων των φοιτητών στην εκλογή των πρυτανικών αρχών και όχι μόνο των πανεπιστημιακών εκπροσώπων που ορίζονται από εξωπανεπιστημιακά κομματικά κέντρα και διασπούν την πανεπιστημιακή κοινότητα, αλλοιώνοντας τον χαρακτήρα της και το έργο της.

Υπάρχουν μερικοί που υποστηρίζουν ότι η αποβολή των κομματικών παρατάξεων και των εγκαθέτων τους από τα πανεπιστήμια ισοδυναμεί με αποβολή της... πολιτικής. Ας αφήσουν την πλάκα! Αυτό που παρακολουθούμε τις τελευταίες δεκαετίες στα πανεπιστήμια, τα δημόσια πανεπιστήμια, δεν είναι πολιτική και όσοι το υποστηρίζουν έχουν πολύ στρεβλή ιδέα για την πολιτική. Είναι πράξεις φασιστικής βίας και αυθαιρεσίας με οργανωμένα «τάγματα εφόδου» που συστηματικά επιδίδονται σε καταστροφές και λεηλασίες της πανεπιστημιακής περιουσίας και σε παρεμπόδιση της λειτουργίας της πανεπιστημιακής κοινότητας. Η συμμετοχή όλων των σπουδαστών στην εκλογή των πρυτανικών αρχών είναι αποκατάσταση της δημοκρατίας και της πολιτικής στα πανεπιστήμια. Πολιτική που αρνείται τις δημοκρατικές διαδικασίες δεν είναι πολιτική. Είναι σκέτος φασισμός...