Του Διονυση Σαββοπουλου

Διάβασα με προσοχή τις λεπτές παρατηρήσεις του κ. Λεβίδη στην «Καθημερινή» της 28ης Φεβρουαρίου 2010.

Εχει κάποιο δίκιο.

Οντως, η αφίσα που κυκλοφόρησε τον περασμένο Δεκέμβριο για το Περιβόλι του Τρελλού, στο Παλλάς και στο κέντρο της Αθήνας, «Κυριτσοπουλίζει» αξιοσημείωτα.

Προφανώς, ο νεαρός γραφίστας της ΕΛ. ΘΕΑ., από σεβασμό στο εικαστικό κλίμα που σταμπάρισε τη νεότητά μου, έκανε την «αναφορά» του στον σύντροφό μου εν όπλοις: στον μοναδικό Αλέξη Κυριτσόπουλο, του οποίου οι συναρπαστικές εικονογραφήσεις, στο παρελθόν και πάντα, δεν άφησαν ανεπηρέαστο κανέναν νεότερο γραφίστα.

Υποθέτω ότι εύκολα κανείς διακρίνει την αναφορά απ’ την αντιγραφή. Εκτός αν είναι προκατειλημμένος.

Ωστόσο, να σε τι μπορεί να φταίω: πάντα έλεγα ότι κάθε νέος γραφίστας, καλό είναι να περιορίζεται στη δική του προσωπική ματιά και να αποφεύγει τα «α λα μανιέρ ντε» και τις «εικαστικές αναφορές» κ. τ. λ. Πολλοί το παρακάνουν στο χώρο των γραφιστικών τεχνών, κι εγώ όσο μπορώ το αποτρέπω. Oμως, τώρα ήμουν στην τρεχάλα με άλλους εκατόν πενήντα νοματαίους να στήσουμε το πανηγύρι? ήταν πολλά τα «εισερχόμενα» και «εξερχόμενα», πολύς ο φόρτος. Πού να βρω μυαλό να κάνω και κήρυγμα σ’ έναν νέο καλλιτέχνη που έχει επί πλέον και ταλέντο; Ζαλισμένος, δεν τη σταμάτησα την αφίσα.

Ζητώ συγγνώμη γι’ αυτό.

Την άλλη φορά θα κοιτάξω να το προλάβω το ολίσθημα.

Αλλά έχω κι αυτή τη φάτσα, σαν Εβραίος με στρογγυλά γυαλιά, που κι ο Levin να με σκιτσάρει, εδώ θα πουν ότι το ’κανε ο Κυριτσόπουλος.

Διότι μ’ έκανε πρώτος.

Και ευτυχώς κανείς δεν το ξεχνάει αυτό.