Tου Αθανασιου Ελλις

Με την αδέξια συμπεριφορά του ο κ. Λιάπης κατάφερε το ακατόρθωτο. Τη στιγμή που το ΠΑΣΟΚ βίωνε τη χειρότερη μορφή εσωστρέφειας μετά την αποπομπή Σημίτη από τον Γ. Παπανδρέου και την παραδοχή Τσουκάτου για χρηματοδότηση του ΠΑΣΟΚ από τη Siemens, ο υπ. Πολιτισμού πέτυχε να στρέψει την προσοχή των μέσων ενημέρωσης, και κατ’ επέκταση της κοινής γνώμης, κατά της Ν.Δ., η οποία εγκλωβισμένη στην ομηρία των 151 βουλευτών αδυνατεί να επανακτήσει την πρωτοβουλία των κινήσεων.

Οι αγωνιώδεις προσπάθειες του κ. Ρουσόπουλου στο επικοινωνιακό μέτωπο φέρνουν στον νου τον αποτελεσματικό χειρισμό των πυρκαγιών του περασμένου Αυγούστου όταν ο υπουργός Επικρατείας αντέστρεψε το κλίμα και άνοιξε τον δρόμο για την επανεκλογή Καραμανλή. Ομως, αυτή τη φορά τα δεδομένα είναι διαφορετικά. Το εσωκομματικό μέτωπο δεν είναι αρραγές. Πολλοί βουλευτές της κυβερνητικής παράταξης εμφανίζονται αγανακτισμένοι και ορθώς παίρνουν αποστάσεις από τον υπουργό Πολιτισμού.

Αν ο κ. Λιάπης δεν ήταν εξάδελφος του πρωθυπουργού και αν η Ν.Δ. διέθετε ευρύτερη πλειοψηφία, θα είχε υποστεί τις συνέπειες της συμπεριφοράς του, η οποία στην καλύτερη περίπτωση αντικατοπτρίζει μια ακατανόητη ολιγωρία, και στη χειρότερη μια ύποπτη απόπειρα συγκάλυψης. Ενας πολιτικός δικαιούται φυσικά να διατηρεί φιλικές σχέσεις με επιχειρηματίες, αλλά πρέπει να είναι ιδιαίτερα προσεκτικός όταν οι τελευταίοι έχουν συμφέροντα εκατομμυρίων που άπτονται των δραστηριοτήτων του υπουργείου του οποίου προΐσταται.

Με την υπεροψία που διακρίνει την προσωπική του συμπεριφορά και την ελλειμματική πολιτική του δράση, ο κ. Λιάπης έχει επανειλημμένα βαλθεί να αποδείξει ότι παρά τις κοινές οικογενειακές ρίζες δεν διαθέτει απαραίτητα τα ίδια γονίδια με τον εξάδελφό του. Για λόγους συγγενείας, αλλά και συσχετισμών στη Βουλή, ο κ. Καραμανλής διστάζει να χειρισθεί την περίπτωσή του με τον τρόπο που θα επέβαλε η αρχή της μηδενικής ανοχής που επαγγέλλεται. Φυσικά, ο κ. Λιάπης θα μπορούσε να επιδείξει την αναγκαία ευθιξία, παραιτούμενος με δική του πρωτοβουλία, αλλά δεν θα το πράξει.

Ο κ. Καραμανλής εξελέγη το 2004 με σημαία την πάταξη της διαφθοράς και την έκκληση για «σεμνότητα και ταπεινότητα», αρχές που τουλάχιστον ο ίδιος εφαρμόζει στην πράξη. Σήμερα χάνει σταδιακά το ηθικό πλεονέκτημα που δικαίως είχε αποκτήσει μετά τη σήψη των τελευταίων ετών του ΠΑΣΟΚ στην εξουσία. Οι πρόσφατες προτάσεις Παπανδρέου, αρχικά για τη σύσταση Εξεταστικής Επιτροπής, και εν συνεχεία για τη διεκδίκηση αποζημιώσεων από τη Siemens και το πάγωμα των συμβάσεων της εταιρείας με το Δημόσιο, κινούνται προς τη σωστή κατεύθυνση και έπρεπε να είχαν βρει ανταπόκριση. Σε μια κρίσιμη συγκυρία, όπου ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ ορθώνει σοβαρό πολιτικό λόγο, ο κ. Καραμανλής επιδεικνύει αδικαιολόγητη ολιγωρία. Χρειάζεται να αναλάβει άμεσα τολμηρές πρωτοβουλίες. Η απομάκρυνση του εξαδέλφου του από την κυβέρνηση μπορεί να αποτελέσει το πρώτο βήμα.