Tου Στεφανου Κασιματη / kassimatis@kathimerini.gr

Προ μερικών μηνών έγραψα σε τούτη τη στήλη ένα σημείωμα, όπου περιέγραφα τις θέσεις στελέχους της τότε αξιωματικής αντιπολίτευσης για την οικονομία. Βασιζόμενος στις κατά καιρούς δημόσιες δηλώσεις του, υποστήριζα ότι το πρόσωπο αυτό (του οποίου την ταυτότητα δεν υπάρχει λόγος να αποκαλύψω...) είναι ακραιφνής οπαδός μιας παρωχημένης πλέον εκδοχής του κρατισμού, που παρέπεμπε στις αρχές της ελληνικής δεκαετίας του 1980.

Την επομένη κιόλας δέχθηκα ένα τηλεφώνημα από το περί ου ο λόγος πρόσωπο, με το οποίο ώς τότε δεν είχα μιλήσει ποτέ. Εντυπωσιάστηκα, ομολογουμένως, από την ευγένεια της προσέγγισης και την αστική ευπρέπεια των τρόπων του, αλλά στη διάρκεια της συνδιάλεξής μας δεν άργησα να καταλάβω σε τι αποσκοπούσε η «επίθεση γοητείας»: «Ξέρετε», μου είπε, «δεν είμαι καθόλου οπαδός του κρατισμού και με αδικείτε όταν με περιγράφετε με τέτοιους όρους». Συνέχισε, εξηγώντας μου ότι, στην πραγματικότητα, αποστρέφεται (αυτό ακριβώς ήταν το ρήμα που χρησιμοποίησε) τον κρατισμό στην οικονομία, καθώς γνωρίζει πολύ καλά τις επιπτώσεις του, λόγω της μακράς ενασχόλησής του με τα θέματα αυτά. «Το δέχομαι, εφόσον το ακούω από εσάς», διέκοψα εγώ, «και σας υπόσχομαι ότι αύριο κιόλας θα επανορθώσω. Θα γράψω ότι μου τηλεφωνήσατε προκειμένου να με βεβαιώσετε ότι αποστρέφεστε τον κρατισμό, ότι...». Δεν πρόλαβα να αποσώσω τη φράση μου και από την άλλη πλευρά υψώθηκε κραυγή αγωνίας: «Οχι! Μην το κάνετε αυτό!.. Αλλά, όποτε θέλετε, ευχαρίστως να συναντηθούμε για να σας εξηγήσω τις θέσεις μου».

Φυσικά, ούτε έγραψα τίποτε ούτε και επεδίωξα τη συνάντηση. Διότι οι απόψεις που εκφράζουν οι πολιτικοί κατ’ ιδίαν δεν είναι δυνατόν να έχουν την παραμικρή αξία, όταν βρίσκονται στον αντίποδα εκείνων που διατυπώνουν δημοσίως. Το μόνο που μετράει στην πολιτική είναι ο δημόσιος λόγος -τα υπόλοιπα είναι δημόσιες σχέσεις...

Γιατί όμως θυμήθηκα τώρα το περιστατικό και κάθομαι και το γράφω; Επειδή χθες κόντεψα να σπάσω την τηλεόρασή μου, όταν άκουσα την υπουργό Οικονομίας, Ανταγωνιστικότητας και Ναυτιλίας κυρία Λούκα Κατσέλη να δηλώνει -με ύφος επιτηδευμένης αθωότητας- ότι αδυνατεί να κατανοήσει τη «νομιμοποιητική βάση» της απόφασης των λιμενεργατών να προχωρήσουν σε νέα απεργία. Κάποιος πρέπει να θυμίσει στην κυρία υπουργό τις δικές της, παλαιότερες δηλώσεις περί επαναδιαπραγμάτευσης της συμφωνίας του ΟΛΠ με την Cosco, οι οποίες και πυροδότησαν τη φασαρία στο λιμάνι. Ας αναζητήσει, λοιπόν, πρώτα τη «νομιμοποιητική βάση» του δικού της ανεύθυνου λαϊκισμού και, αν το καταφέρει, θα είναι στον σωστό δρόμο για να ανακαλύψει και τη «νομιμοποιητική βάση» των απεργών. Νισάφι πια, με όσους πολιτεύονται χαϊδεύοντας αυτιά και υποτιμώντας τη νοημοσύνη των άλλων!..

Οτι ο «μπαμπούλας της Αννας» (κατά κόσμον, Γιάννης Πανάρετος, υφυπουργός Παιδείας...) ανέλαβε να βρει την άκρη στο χάος των βιογραφικών, που κατατέθηκαν μέσω Διαδικτύου, είναι ήδη γνωστό. Το νεώτερο στοιχείο που πληροφορούμαι είναι ότι ο υφυπουργός είναι αυτός που είχε και τη φαεινή ιδέα να κόβονται αυτομάτως όσοι υποψήφιοι για τις θέσεις των γενικών γραμματέων είναι ηλικίας κάτω των 30 και άνω των 60 ετών. Ακούω, επίσης, ότι αγωνίζεται να επιβάλει την ιδέα του διά ροπάλου. Ορισμένοι ίσως βρουν ενδιαφέρον το ότι ο ίδιος ο κύριος Πανάρετος είναι 61 ετών, μολονότι ηλικιακά κριτήρια δεν υφίστανται βεβαίως για τους υφυπουργούς...

Το άρθρο των Νίκου Δένδια, Γιάννη Παπαθανασίου και Κωστή Χατζηδάκη, που δημοσιεύθηκε στην «Καθημερινή» στις 18 Οκτωβρίου, ήταν μόνον η αρχή. Μαθαίνω ότι οι τρεις τέως υπουργοί προτίθενται να συνεχίσουν τη συνεργασία τους, με γνώμονα τον ιδεολογικό εκσυγχρονισμό της Ν. Δ. Δεν θα αποτολμούσα την πρόβλεψη ότι η κίνησή τους θα εξελιχθεί σε ένα είδος ΟΠΕΚ της Ν. Δ., πάντως προγραμματίζουν δύο δημόσιες εκδηλώσεις: τη μία πριν από την εκλογή του νέου προέδρου και την άλλη πριν από το συνέδριο...

Είναι πολύ απλουστευτική η αντίληψη που θέλει τους βουλευτές της Ν. Δ. να κατατάσσονται σε υποστηρικτές της Ντόρας και υποστηρικτές του Αντώνη Σαμαρά. Διαπιστώνω ότι υφίσταται και μία τρίτη, ουδόλως ευάριθμη ομάδα βουλευτών. Απαρτίζεται κυρίως από τέως υφυπουργούς καραμανλικής προελεύσεως, οι οποίοι στέκονται εξίσου επιφυλακτικά και προς τις δύο υποψηφιότητες. Σπεύδω να προδικάσω ότι, ελλείψει τρίτης αξιόπιστης υποψηφιότητας, στο τέλος θα υποχρεωθούν να συμπλεύσουν με μία από τις υπάρχουσες. Ωστόσο, η ύπαρξη της «ομάδας των απρόθυμων» δίνει μια ιδέα των ενδοκομματικών προβλημάτων που θα έχει να ξεπεράσει ο/η διάδοχος του Κώστα Καραμανλή στην ηγεσία της Ν. Δ.

Μην περιμένετε σύντομα να ακολουθήσει το παράδειγμα του Δημήτρη «δεν κλέψαμε» Αβραμόπουλου ο Παναγιώτης Ψωμιάδης. Το πιθανότερο είναι ότι θα το κάνει κάποια στιγμή, όχι όμως προτού κατοχυρώσει στη συνείδηση της κοινής γνώμης την ιδιότητα του υποψηφίου προέδρου της Ν. Δ. Πραγματικός σκοπός της προσπάθειάς του είναι να αυξήσει το κοινωνικό κύρος του. Του είναι απαραίτητο αυτό, καθώς έχει μπροστά του διάφορα «προβληματάκια», που αφορούν «το κοινωνικό πρόσωπο της νομαρχίας»...