Tου Στεφανου Κασιματη

«Αυτός ο Αλαβάνος, βρε παιδί μου», μου έλεγε ένας φίλος προ καιρού, «θυμίζει κάτι γεροφρικιά, που συναντάς στα νησιά. Κατά κανόνα, κάθε νησί έχει κι από έναν τέτοιο. Είναι κάτι τύποι, που τα έχουν παρατήσει όλα και ζουν σε κατάσταση μονίμων διακοπών. Δεν ασκούν κανονικό επάγγελμα, δεν έχουν ασφάλιση, ζουν ξοδεύοντας κάποια πατρική περιουσία και μένουν χειμώνα-καλοκαίρι σ’ ένα νησί. Συνήθως είναι ιδιοκτήτες ενός τζαζ μπαρ, στο οποίο δουλεύουν τίποτε κοριτσόπουλα, ενώ οι ίδιοι φιλοσοφούν περί Αριστεράς, πίνοντας φραπέδες και τεμπελιάζοντας».

Εύστοχος παραλληλισμός, αλλά κάτι έλειπε! Ο Αλαβάνος είναι, σίγουρα εμβληματική φυσιογνωμία του κοινωνικού και πολιτικού περιθωρίου, ωστόσο είναι κάτι περισσότερο από ένα απλό γεροφρικιό. Αυτά σκεπτόμουν, ώσπου έπεσε στα χέρια μου η δήλωση του κυρ Αλέκου, μετά τη συνάντηση του με τον πρεσβευτή της ισλαμικής θεοκρατίας του Ιράν, την οποία δημοσίευσα στη χθεσινή στήλη. Στην εν λόγω δήλωση, ο πολιτικός εκείνος, που παρέσχε πολιτική κάλυψη στα Νέα Δεκεμβριανά της Αθήνας, δεν είχε κουβέντα να πει για τους νεκρούς των διαδηλώσεων στην Τεχεράνη, παρά μόνο να κλαυθμηρίσει για τις «παρεμβάσεις εξωτερικών δυνάμεων στο Ιράν», τις οφειλόμενες στο ότι η χώρα αυτή «είναι έξω από τους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς».

Οχι, λοιπόν. Ο Αλαβάνος δεν είναι το ακίνδυνο γεροφρικιό, που παριστάνει τον θυμόσοφο. Οπως τον βλέπω, αξύριστο με το ανεξιχνίαστο ανθυπομειδίαμα και το πάντα ανοικτό στον λαιμό λευκό πουκαμισάκι, ο Αλαβάνος μού κάνει περισσότερο για ελληνική εκδοχή του ανεκδιήγητου Αχμεντινετζάντ. Αναδίδει την ίδια μιζέρια, δρα και κινείται με ανάλογη υστεροβουλία, εν τέλει διαπνέεται από παρεμφερή ιδεολογική παράνοια. Οι διαφορές ως προς τη μορφή της ιδεοληψίας είναι δευτερεύουσες. Το ευτυχές, πάντως, είναι ότι ποτέ αυτός και οι όμοιοί του δεν πρόκειται να αναλάβουν την εξουσία...

Δεν παρεξηγώ τον κυρ Αλέκο. Φαίνεται ότι, όπως το αλήστου μνήμης ΚΚΕ Εσ. διατηρούσε μια «τρυφερή σχέση» με τη Ρουμανία του Τσαουσέσκου, έτσι και ο κληρονόμος του, ο ΣΥΡΙΖΑ, έχει συνάψει ανάλογη σχέση με τους μουλάδες του Ιράν. Εύχομαι αισία κατάληξη του ειδυλλίου...

Ανακαλώ ό,τι έχω γράψει περί του τρυφηλού βίου των ευρωβουλευτών· και εξηγώ αμέσως τον λόγο.

Το βράδυ της Τρίτης έτυχε να δω στην τηλεόραση, κάνοντας ζάπινγκ, την ευγενή μορφή του Μanolo Μαυρομμάτη, καθώς ελάμβανε μετάλλιο για τη θητεία του στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Φορούσε ένα κοντομάνικο πουκαμισάκι, πράσινο με ροζ ρίγες. Την επομένη, πρωί πρωί, τον είδα στην εκλογική του περιφέρεια (την πλατεία Κολωνακίου) να φορεί το ίδιο ακριβώς πουκάμισο. Οπως έμαθα, τον είχαν καλέσει στου Μαξίμου κι ο καημένος περίμενε αγωνιώντας από τις 9 το πρωί και φορώντας το χθεσινό πουκαμισάκι. Τον φαντάζομαι να βγαίνει στο μπαλκόνι του, στην Αναγνωστοπούλου, αργά τη νύχτα (μην τυχόν τον δει κανείς) και να απλώνει το χθεσινό πουκαμισάκι σε μια κρεμάστρα, για να αεριστεί. Επειτα, τον βλέπω να σηκώνεται νωρίς το πρωί και να το μαζεύει, προτού τον δουν οι γείτονες, για να το ξαναφορέσει...

Εδώ σταματώ. Χρειάζεται ένας Dickens για να αποδώσει ρεαλιστικά τη σκληρή πραγματικότητα του καθημερινού βίου ενός ευρωβουλευτή, ενώ εγώ είμαι ένας απλός Κασιμάτης...

Είναι λυπηρό ότι, ακόμη και στην «Καθημερινή» και μάλιστα από δημοσιογράφους του κύρους του Αντώνη Καρπετόπουλου, η υπόθεση των Ελλήνων αρσιβαριστών, στον οργανισμό των οποίων εντοπίσθηκαν απαγορευμένες ουσίες (κατά πληροφορίες, η «4-Methyl-2», καθώς και γεραναμίνη), παρουσιάζεται ως περίπτωση ντόπινγκ!

Είναι κρίμα η αμάθεια (διότι αποκλείω να οφείλεται σε πρόθεση) να εγκλωβίζει τον δημοσιογραφικό λόγο σε ανθελληνικές σκοπιμότητες, ενώ ο εντοπισμός των συγκεκριμένων ουσιών δεν είναι παρά ένα ακόμη βήμα στην επιστημονική έρευνα για την αποκωδικοποίηση του περιλάλητου ελληνικού DNA! Του DNA των νικητών, για να θυμηθούμε την ανεπανάληπτη δήλωση της υπολοχαγού Φανής Χαλκιά. Με την ευκαιρία αυτή, αξίζει να επαναφέρουμε στη μνήμη την απάντηση της δαφνοστεφούς ολυμπιονίκου και υπολοχαγού, όταν τη ρώτησαν τι θα μείνει από τους Ολυμπιακούς της Αθήνας. «Τώρα θα μπορούν να έρχονται εδώ οι ξένοι να βλέπουν τη συνέχεια της αρχαίας Ελλάδας», είχε πει. Αυτά, τότε. Τώρα, έχει αλλάξει το χρώμα των μαλλιών της και περνά απαρατήρητη...

Στην Αθήνα βρίσκεται για επίσημη επίσκεψη ο Τούρκος διοικητής χερσαίων δυνάμεων, στρατηγός Ισίκ Κοσανέρ, ο οποίος προαλείφεται για τη θέση του ΑΓΕΕΘΑ της γείτονος. Στη συνάντηση που είχε μαζί του ο υφυπουργός Εθνικής Αμύνης Κώστας Τασούλας του είπε: «Λένε ότι ο πόλεμος είναι πολύ σοβαρή υπόθεση για να την αφήσουμε στους στρατηγούς. Αλλά, για να μην με παρεξηγήσετε, εγώ θα σας πω ότι και η ειρήνη είναι εξίσου σοβαρή, ώστε να την αφήσουμε στους πολιτικούς. Γι’ αυτό, βρείτε επειγόντως μια λύση, σας παρακαλώ!»

Ο Τούρκος στρατηγός κατάλαβε ότι είχε μπλέξει με παθολογικό χιουμορίστα και, ευτυχώς, δεν εξέλαβε την έκκληση ως πρόταση για πραξικόπημα. Εδειξε, αντιθέτως, ότι εκτιμά το χιούμορ του υφυπουργού, ο οποίος συνέχισε με ακόμη τολμηρότερα αστεία. Λόγου χάριν, όταν ο Τούρκος στρατηγός συνεχάρη τον συνομιλητή του για τα εγκαίνια του Νέου Μουσείου της Ακρόπολης, ο δεύτερος πήρε ένα επιτηδευμένα σοβαρό ύφος και του είπε, χαμηλώνοντας τον τόνο της φωνής: «Ξέρετε, έχουμε αποφασίσει, αν δεν πάρουμε πίσω τα Μάρμαρα εντός δύο μηνών, να κάνουμε πόλεμο με τους Αγγλους. Θα μας βοηθήσετε;»

Η αρχική εντύπωση είναι ότι οι περιπέτειες του Μπόρατ συνεχίζονται στους δρόμους της Αθήνας... Ο πρόεδρος της Βουλής Δημήτρης Σιούφας αποβιβάζεται από ένα υβριδικό Toyota Prius. Προτού προλάβεις να κάνεις μια καλή σκέψη για την οικολογική ευαισθησία του προέδρου, βλέπεις να ακολουθεί από πίσω η φρουρά του στο θηριώδες Audi A6, που ο ίδιος δεν χρησιμοποιεί πλέον, αλλά γενναιοφρόνως το έχει παραχωρήσει στους αστυνομικούς του. Προηγείται η περιβαλλοντική ευαισθησία του προέδρου και ακολουθεί το κύρος του!