Tου Κωστη Η. Φαφουτη

Με την απόφαση του Ευάγγελου Βενιζέλου να υπαναχωρήσει από την ίδρυση πολιτικού ομίλου, το φάσμα της διάσπασης που πλανιόταν πάνω από το ΠΑΣΟΚ διαλύθηκε –έστω μέχρι νεωτέρας– με αποτέλεσμα τα στελέχη του να ομνύουν πλέον στο όνομα της ενότητας και να ετοιμάζονται, όπως λένε, για ολομέτωπη επίθεση κατά των κυβερνητικών «ανακτόρων». Πολλοί μετά τη συγκεκριμένη εξέλιξη μίλησαν για εδραίωση της ηγετικής εικόνας του Γιώργου Παπανδρέου, άλλοι για «ευφυή» κίνηση εκ μέρους του κ. Βενιζέλου. Στην πραγματικότητα, δεν επρόκειτο παρά για τη διόρθωση ενός σφάλματος, που πήγαινε να διαπράξει ο πρώην υπουργός, από το οποίο μόνο χαμένος θα έβγαινε.

Κατ’ αρχάς, ο πολιτικός που έχει ηγετικές φιλοδοξίες δεν έχει ανάγκη από λογιών λογιών διαμεσολαβητές –είτε λέγονται όμιλοι είτε σωματεία– για να επικοινωνήσει με τους πολίτες, προς τους οποίους απευθύνεται άμεσα. Σχετικά μάλιστα, ο κ. Βενιζέλος μπορεί να ρωτήσει τόσο την κ. Ντόρα Μπακογιάννη, με την οποία πολλές φορές συνομιλεί σε τηλεοπτικά παράθυρα. Κατά δεύτερο λόγο, η διάβαση του Ρουβίκωνα και η ίδρυση νέου πολιτικού σχηματισμού προϋποθέτει τουλάχιστον την εκφορά ενός νέου και σαφούς πολιτικού και ιδεολογικού λόγου. Γι’ αυτό ο πρώην υπουργός μπορεί να απευθυνθεί στον κ. Δημήτρη Αβραμόπουλο, ο οποίος διαθέτει πικρή εμπειρία.

Ο κ. Βενιζέλος διεκδίκησε την ηγεσία του ΠΑΣΟΚ αρχικώς με το ιδεολόγημα ότι είναι «ο καταλληλότερος» για να κερδίσει τον κ. Κώστα Καραμανλή, να μπει δηλαδή απλώς επικεφαλής της «πράσινης» εφόδου για την κατάληψη της εξουσίας, η οποία απ’ ό,τι φαίνεται αποτελεί το βασικό συνεκτικό στοιχείο στο ΠΑΣΟΚ. Στη συνέχεια, όταν προσπάθησε να αρθρώσει πολιτική πρόταση, δεν είπε τίποτε καινούργιο και συγκεκριμένο, με αποτέλεσμα να αφήσει τους πάντες αδιάφορους.

Το κυριότερο, όμως, ο κ. Βενιζέλος, στην περίπτωση που προχωρούσε στην ίδρυση του πολιτικού ομίλου του, θα προσέφερε ένα σοβαρότατο άλλοθι στον αρχηγό του. Το ΠΑΣΟΚ, σχεδόν τρεις μήνες μετά την επανεκλογή του κ. Παπανδρέου στην ηγεσία του, βρίσκεται στη χειρότερη ίσως φάση της ιστορίας του. Και το βασικό του πρόβλημα δεν είναι ο Βενιζέλος ή ο όποιος Βενιζέλος που αποβλέπει στην αρχηγία ή διαφοροποιείται από τις επίσημες θέσεις του κόμματος. Αλλά η αμείωτη κάμψη που συνεχίζει να εμφανίζει το ίδιο, παρά τη δυσχερή θέση στην οποία έχει βρεθεί η κυβέρνηση και την κάμψη των επιδόσεων της Νέας Δημοκρατίας. Το ΠΑΣΟΚ με κάθε δημοσκόπηση που δημοσιεύεται έχει φτάσει να καταρρίπτει όλα τα προηγούμενα αρνητικά ρεκόρ του. Μόλις ένας στους δέκα πολίτες είναι ευχαριστημένος με την εικόνα που παρουσιάζει, επίδοση χειρότερη και από αυτή της κυβέρνησης.

Ο πρώην υπουργός το μόνο που είχε να κάνει –και προφανώς το αποφασίζει πλέον– ήταν να παραμείνει στη γωνία και να αναμένει. Οσον αφορά την ηγεσία του κόμματος, αφού πλέον εξέλιπε ο εσωτερικός εχθρός, καλείται να αποδείξει στην πράξη τον ισχυρισμό της πως το πρόβλημα ήταν οι υπονομευτές και να αναλάβει τις πρωτοβουλίες εκείνες, που θα αντιστρέψουν την καθοδική πορεία της. Ιδού η Ρόδος...