Tου Πασχου Μανδραβελη / pmandravelis@kathimerini.gr

Tο περίεργο δεν είναι μόνο η αναπαραγωγή των μύθων περί Κίσιγκερ και ελληνικής γλώσσας που αναφέρει ο Παντελής Μπουκάλας («Κι α σου μιλώ με παραμύθια» «Καθημερινή» 15/4/2008). Πιο περίεργο είναι η ευκολία αναπαραγωγής τους. Οχι μόνο στους καφενέδες, αλλά στα μεγάλα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης ή ακόμη και μέσα στη Βουλή.

Υπό φυσιολογικές συνθήκες μια παραγωγή τύπου «Αλ τσαντίρι Νιουζ» θα έπρεπε να έχει κάποιο τμήμα τεκμηρίωσης. Ή έστω μερικούς ανθρώπους που να εξετάζουν την ακρίβεια όσων εκστομίζει ο εθνικός μας κωμωδός. Μιλάμε για την εκπομπή με τη μεγαλύτερη ακροαματικότητα και πιθανότατα τις μεγαλύτερες εισπράξεις από τις διαφημίσεις σήμερα στην τηλεόραση. Φευ! Στην Ελλάδα και η κωμωδία είναι του ποδαριού: βρίσκουμε κάτι στο Διαδίκτυο, μας κάνει εντύπωση και το αμολάμε στο πανελλήνιο. Ετσι χωρίς έλεγχο. Ούτε καν ένα στοιχειώδες τεστ λογικής.

Τι επανέλαβε για πολλοστή φορά ο κ. Λάκης Λαζόπουλος στη δημοφιλή εκπομπή του; Οτι ο Κίσιγκερ δήλωσε πως «Ο ελληνικός λαός είναι ατίθασος και γι’ αυτό πρέπει να τον πλήξουμε βαθιά στις πολιτιστικές του ρίζες. Τότε ίσως συνετιστεί. Εννοώ δηλαδή τη θρησκεία, τα πνευματικά και ιστορικά του αποθέματα, ώστε να εξουδετερώσουμε κάθε δυνατότητά του να αναπτυχθεί και να διακριθεί, να επικρατήσει, για να μη μας παρενοχλεί στα Βαλκάνια, να μη μας απασχολεί στην Ανατολική Μεσόγειο, στη Μέση Ανατολή, σε όλη αυτή τη νευραλγική περιοχή, μεγάλης στρατηγικής σημασίας για μας, για την πολιτική των ΗΠΑ».

Ωραία, ας υποθέσουμε ότι ο ελληνικός λαός είναι ατίθασος και ότι ο κ. Κίσιγκερ -που δεν έχει άλλη δουλειά- αποφάσισε να τον πλήξει. Γιατί να αποκαλύψει το σχέδιό του; Για να αμυνθούμε; Εστω ότι, παρά το γεγονός ότι είναι δαιμόνιος, του ξέφυγε. Πώς πλήττεται ένας λαός «βαθιά στις πολιτιστικές του ρίζες»; Πώς πλήττονται τα «τα πνευματικά και ιστορικά του αποθέματα»; Υπάρχει κάποιο μυστικό υπερόπλο που θα μας αποκαλύψει ο κ. Λαζόπουλος; (Εδώ που τα λέμε, αν ψάξει λίγο περισσότερο στο Διαδίκτυο μπορεί να ανακαλύψει και τέτοιου τύπου ανοησίες). Κι έστω ότι πλήττονται τα «τα πνευματικά και ιστορικά του αποθέματα» ενός λαού. Τα αποτελέσματα μιας τέτοιας επιχείρησης χρειάζονται δύο με τρεις γενιές. Δεν θα ήταν προτιμότερο να μας επιβάλει ένα εμπορικό εμπάργκο; Πιο αποτελεσματικό θα ήταν και πιο φθηνά θα του ερχόταν.

Το πρόβλημα φυσικά δεν είναι με τους μύθους. Κυκλοφορούν παντού και σε όλες τις γλώσσες. Είναι χαρακτηριστικό ότι ο μύθος περί της επίσημης γλώσσας των ΗΠΑ (που παρά δύο ψήφους στο πρώτο Κογκρέσο θα ήταν η ελληνική) υπάρχει και για τα γερμανικά. Στη Γερμανία, όμως, αυτό δεν γίνεται μέρος του δημόσιου διαλόγου. Δεν αναμεταδίδεται από εκπομπές μεγάλης τηλεθέασης, παρά μόνο ίσως για να χλευαστεί. Και αν ποτέ κάποια εφημερίδα δημοσιεύσει πρωτοσέλιδο κάτι σαν τη φάρσα με το «χαρτονόμισμα των Σκοπίων που απεικονίζει τον Λευκό Πύργο», τρέχει γρήγορα να το διορθώσει. Στην Ελλάδα οι μύθοι παραμένουν ζωντανοί όχι μόνο διότι αναπαράγονται χωρίς έλεγχο. Κυρίως διότι δεν υποβάλλονται σε ένα στοιχειώδες τεστ λογικής. Oλα γίνονται πρόχειρα. Ακομη και ο δημόσιος διάλογος...