Tου Aλεξη Παπαχελα

Η χώρα πληρώνει ακριβά ένα νεοελληνικό φαινόμενο το οποίο θα μπορούσε να ορισθεί, έτσι απλά, ως η αρρώστια της «επικοινωνιακής συναλλαγής». Ενας υπουργός ή πολιτικός αποφασίζει πως θέλει να πάει στο παραπάνω σκαλί της εξουσίας, από υπουργός να ονομασθεί «δελφίνος» ή από «δελφίνος» να γίνει αρχηγός. Πώς θα το πετύχει; Γίνεται «κολλητός» με όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους των μέσων ενημέρωσης. Και βεβαίως δεν υπάρχει αμφιβολία πως χωρίς επικοινωνία δεν επιβιώνει κανένας πολιτικός. Η αρρώστια όμως αρχίζει από το σημείο που η εξάρτηση από την ντόπα της επικοινωνιακής προβολής μετατρέπεται σε κανονική δουλεία.

Στο παρελθόν προσεβλήθησαν από αυτή τη νόσο πολλές κυβερνήσεις. Στις παλιές καλές εποχές ένας ισχυρός πρωθυπουργός χρησιμοποιούσε τη «χρυσή αγελάδα» της Εθνικής Τράπεζας για να εξασφαλίσει την υποστήριξη ισχυρών εκδοτικών συμφερόντων. Γι’ αυτό και το ποιος ήταν διοικητής της Εθνικής ήταν σημαντικότερο από το ποιος ήταν υπουργός Εξωτερικών ή Αμυνας.

Τα χρόνια πέρασαν και η αρρώστια εξαπλώθηκε σε άλλες μεθοδεύσεις. Θέλει ο κ. Χ να δημιουργήσει ένα κανάλι να μας βοηθήσει στις εκλογές; Τον περνάμε με διαδικασίες εξπρές από όλους τους ελέγχους και τον βάζουμε και στο χρηματιστήριο. Εχει ο κ. Φ φορολογικές εκκρεμότητες; Παίρνω πίσω τους ελεγκτές που πήγαν να κάνουν έλεγχο και μεταχειρίζομαι τις εταιρείες ΜΜΕ σαν να είναι από άλλο πλανήτη, με ειδικά προνόμια και ξεχωριστή ασυλία.

Στην αθηναϊκή «πιάτσα» υπάρχει άλλωστε περισσευούμενος κυνισμός και μια προδιάθεση να βάλουμε τα γέλια μόλις κάποιος αξιωματούχος θέλει να ψάξει λίγο παραπάνω μια υπόθεση. Είναι σαν να ακούς κάθε φορά τον χορό να φωνάζει ρυθμικά «έλα μωρέ, μια χαρά είμαστε βολεμένοι όλοι τώρα, τι θέλετε επιτέλους...».

Ο πρωθυπουργός εξελέγη με τα συνθήματα της ισονομίας και της αντιμετώπισης της διαφθοράς. Και συνεχίζει να κρατάει μία στάση που δείχνει ότι το εννοεί. Αν όμως κάποια στελέχη της κυβέρνησής του έχουν «κιοτέψει» από φόβο, ανασφάλεια ή κυνισμό σε αυτή τη μάχη, αυτό κάποια ώρα θα έχει σημαντικό αντίκτυπο. Ο μεροκαματιάρης που παλεύει να τα βγάλει πέρα, ο ιδιοκτήτης ψησταριάς που περιμένει με τρόμο επίσκεψη του πρώην ΣΔΟΕ «τρελαίνεται» κυριολεκτικά όταν ακούει και διαβάζει υποθέσεις πολλών εκατομμυρίων ευρώ και παράλληλα αντιλαμβάνεται πως κάποιοι άλλοι τη βγάζουν καθαρή ό,τι και να γίνει. Νιώθει σαν τον τύπο που περιμένει υπομονετικά στην ουρά, ενώ τον προσπερνάνε με αυθάδεια και θράσος διάφοροι πιο «μάγκες». Κάποια ώρα ή αρχίζει και ο ίδιος να τους μιμείται ή βγαίνει από τα ρούχα του και αρχίζει να φέρεται βιαίως. Και στην πολιτική η «βίαιη» έκφραση δυσφορίας έχει πάντοτε απρόβλεπτα αποτελέσματα.