Η Ευρώπη διέρχεται μια δημοσιονομική, οικονομική και κοινωνική κρίση άνευ προηγουμένου, η οποία και οδήγησε στις αποφάσεις που έλαβε το Συμβούλιο Υπουργών των Οικονομικών στις 8 και 9 Μαΐου. Είμαστε πεπεισμένοι ότι οι αποφάσεις αυτές σηματοδοτούν μια στροφή στην κοινή μας Ιστορία. Εχουμε πλήρη επίγνωση του βάθους της κρίσης που υφίσταται η ήπειρός μας, μια κρίση που μεταφράζεται εξάλλου και σε πτώση του κοινού νομίσματος, του ευρώ στις διεθνείς αγορές. Η πτώση αυτή, είναι πρωτίστως το απότοκο μια χρόνιας και δομικής αδυναμίας όσον αφορά τα ευρωπαϊκά επίπεδα ανάπτυξης, σε σύγκριση με άλλες οικονομικές ζώνες του πλανήτη.

Υπό αυτές τις συνθήκες, ο μεγαλύτερος κίνδυνος θα ήταν η μονομερής εφαρμογή μιας πολιτικής επιβεβλημένων κυρώσεων και καταστροφικών περικοπών στους εθνικούς προϋπολογισμούς, όπως επιδιώκει η Ευρωπαϊκή Επιτροπή. Μολονότι η μείωση των δημοσιονομικών ελλειμμάτων και του χρέους των κρατών-μελών είναι ένας στόχος που πρέπει να επιτευχθεί, ωστόσο αυτό θα πρέπει να γίνει με τρόπο έξυπνο, με μακροπρόθεσμο προγραμματισμό και συντονισμένα. Η γενικευμένη επιτάχυνση των σχεδίων λιτότητας, θα είχε ενδεχομένως ως αποτέλεσμα να θέσει σε κίνδυνο ακόμη και αυτή τη μικρή ανάπτυξη που έχει η Ευρώπη και θα κόστιζε εκατομμύρια ακόμη θέσεις εργασίας. Διότι, χωρίς αμφιβολία, τίποτε σταθερό και βιώσιμο δεν μπορεί να γίνει στο μέλλον, εάν δεν θέσουμε εκ νέου τους όρους για μια πραγματική επιστροφή στην ανάπτυξη, μέσω μιας δημοσιονομικής πολιτικής βασισμένης σε πλούσιες επενδύσεις υλικές και άυλες, και ικανής να διασφαλίσει ένα στιβαρό σύστημα κοινωνικής προστασίας και πρόνοιας. Πρέπει να βγούμε από αυτήν την κρίση κερδισμένοι, και όχι διαλύοντας τα κοινωνικά μας συστήματα και επιφέροντας ακόμη μεγαλύτερη ανεργία.

Η ήπειρός μας υφίσταται τις συνέπειες της παγκοσμιοποίησης με μεγάλη σφοδρότητα, καθώς ο ανταγωνισμός με τις λεγόμενες «αναδυόμενες οικονομίες» γίνεται ολοένα και πιο έντονος. Καθυστερήσαμε ήδη υπερβολικά να λάβουμε τις αποφάσεις που χρειάζονται για την αντιμετώπιση των προκλήσεων αυτών. Πρέπει να γυρίσουμε σελίδα, και από τη σελίδα της κατάκτησης της ειρήνης στην ήπειρό μας, να περάσουμε σε αυτήν της διαχείρισης της κοινής μας μοίρας σε ένα παγκοσμιοποιημένο κόσμο.

Η Ευρώπη έχει ανάγκη από μια ευρωπαϊκή στρατηγική ανάπτυξης με ορίζοντα το 2020. Πρέπει να αναλάβουμε τις συνέπειες τής έως τώρα αποτυχίας της Στρατηγικής της Λισσαβώνας, δίνοντας στην Ευρώπη τα μέσα για την εκπλήρωση του στόχου της. Η νέα δυναμική ανάπτυξης θα πρέπει να δημιουργεί θέσεις εργασίας και να παράγει καινοτομίες, κυρίως στον τομέα της οικολογίας. Θα πρέπει να βασίζεται σε μια πολιτική ευρωπαϊκών επενδύσεων στους τομείς των μεταφορών, της ενέργειας, των τροφίμων και της έρευνας.

Η Ευρωζώνη θα πρέπει να οργανωθεί, όχι μόνο μέσα από έναν οικονομικό συντονισμό, αλλά μέσα από μια γνήσια πολιτική διακυβέρνησης, που είναι άλλωστε και ο μοναδικός τρόπος για να διασφαλιστεί η οικονομική σταθερότητα στην Ευρώπη. Επίσης, δεν μπορούμε να δεχθούμε τη μείωση του ευρωπαϊκού προϋπολογισμού από τις κυβερνήσεις, ενώ παράλληλα, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, ενισχυμένο από τη Συνθήκη της Λισσαβώνας, θα πρέπει να κάνει χρήση του ειδικού του βάρους ώστε να υπερισχύσει το κοινό ευρωπαϊκό συμφέρον έναντι των επιμέρους εθνικών συμφερόντων. Επίσης, οφείλουμε να θέσουμε ξεκάθαρα το ζήτημα της δημιουργίας ενός αυτούσιου ευρωπαϊκού οικονομικού πόρου, ο οποίος θα προέρχεται από έναν φόρο ευρείας βάσης, με χαμηλό και ουδέτερο ποσοστό όσον αφορά τη φορολογική επιβάρυνση. Επίσης: φορολογική συνεργασία αντί φορολογικού ανταγωνισμού μεταξύ των κρατών-μελών, φόρος για την παραγωγή διοξειδίου του άνθρακα, κοινή βάση για τους φόρους επί των εταιρειών, αποτελεσματικός αγώνας κατά των φορολογικών παραδείσων και κατά της φοροδιαφυγής, φορολόγηση των χρηματικών συναλλαγών, είναι κάποια από τα βήματα που πρέπει να γίνουν για να ενισχυθούν οι προϋπολογισμοί των κρατών-μελών και να αποφευχθεί μια υπερβολική λιτότητα.

Εχουμε την επιλογή, αλλά πρέπει να επιλύσουμε το θέμα γρήγορα για να μπορέσουμε να δώσουμε νέα ώθηση στην Ευρωπαϊκή Ενωση. Ενας ισχυρός Ευρωπαϊκός προϋπολογισμός θα πρέπει να συνοδεύεται από μια νέα μορφή οργάνωσης που θα δίνει ισχυρότερο ρόλο στην Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων και θα καθιστά πραγματικά συμπληρωματικούς τους εθνικούς προϋπολογισμούς και τον ευρωπαϊκό προϋπολογισμό.

* Ο κ. Σταύρος Λαμπρινίδης είναι αντιπρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου (Ελλάδα), ο κ. St?phane Le Foll, είναι αντιπρόεδρος της Σοσιαλιστικής Ομάδας στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο (Γαλλία), ο κ. Kader Arif, εκπρόσωπος Τύπου της Σοσιαλιστικής Ομάδας (Γαλλία), ο κ. Stephen Hughes, αντιπρόεδρος της Σοσιαλιστικής Ομάδας (Ηνωμένο Βασίλειο), η κ. Evelyne Gebhardt, είναι εκπρόσωπος της Σοσιαλιστικής Ομάδας για την Εσωτερική Αγορά και την Προστασία των Καταναλωτών (Γερμανία), η κ. V?ronique de Keyser είναι αντιπρόεδρος της Σοσιαλιστικής Ομάδας (Βέλγιο) και ο Alejandro Cercas είναι εκπρόσωπος Τύπου της Σοσιαλιστικής Ομάδας για την Απασχόληση και τις Κοινωνικές Υποθέσεις (Ισπανία).