Του Mιχαλη N. Kατσιγερα

Ερυθρίασε και εταράχθη, ως μικρά αισχυντηλή κόρη, η Γηραιά Ευρώπη, όταν, καθισμένη στους καναπέδες της τηλεοπτικής μακαριότητας, είδε τον ευτελή, αλλά όχι εξευτελιστικό, απαγχονισμό του πρώην προέδρου του Ιράκ. «Ιδού η βαρβαρότης» – είπαν οι νέοι ευαίσθητοι. «Ιδού οι αναίσχυντοι της Βαγδάτης» – είπαν οι τα μίντια φέροντες. «Ιδού τα κατορθώματα των πέραν του Ατλαντικού αδαών της πολιτικής» – είπαν οι διυλίζοντες τον κώνωπα. Και κάποιοι, που τρία χρόνια πριν εχαιρέτιζαν «την αυγή της Δημοκρατίας» στη Μεσοποταμία, εσιώπησαν φρονίμως, καθώς μέχρι σήμερα, μισό εκατομμύριο Ιρακινοί έγιναν πολτός στο προτσές του... εκδημοκρατισμού.

Στις αίθουσες συσκέψεων και στα σαλόνια της ευρωπαϊκής ελίτ, φρικιούν οι νέοι ευαίσθητοι. Και επικαλούνται τον ευρωπαϊκό πολιτισμό ως αντίστιξη στην εξωευρωπαϊκή βαρβαρότητα. Επικαλούνται την κατάργηση της θανατικής ποινής στην Ευρωπαϊκή Ενωση και τη θέσπιση της κατάργησης αυτής σαν προαπαιτούμενο για την ένταξη στη λεγόμενη «ευρωπαϊκή οικογένεια». Και στρουθοκαμηλίζουν. Κάνουν πως αγνοούν τα πεπραγμένα πολιτικών εκτελέσεων στην ευρωπαϊκή ήπειρο της μεταπολεμικής εποχής και της συνεχούς πολιτικής δικαιώσεως κάποιων από αυτές τις εκτελέσεις στο όνομα της Ιστορίας μέχρι και σήμερα...

Κάποιος Ιρακινός αξιωματούχος της κατοχικής κυβέρνησης ανδρεικέλων, θυμήθηκε ότι η δίκη του Μουσολίνι «κράτησε ένα λεπτό», εννοώντας ότι ουσιαστικά εκτελέστηκε χωρίς δίκη. Και έφερε στη μνήμη εκατομμυρίων πολιτών της Ιταλικής Δημοκρατίας το πράγματι φρικαλέο θέαμα του κρεμασμένου ανάποδα πτώματος του Ιταλού δικτάτορα και της άμοιρης ερωμένης του, η οποία τον είχε ακολουθήσει έως τον διά τυφεκισμού θάνατο, που τους είχαν επιφυλάξει οι αντιστασιακοί μαχητές του ιταλικού εμφυλίου, στις 29 Απριλίου 1945. Και ασφαλώς πολλά εκατομμύρια πολιτών της χώρας του αναγεννησιακού ουμανισμού θα σκέφτηκαν αυτό που πέρυσι είχε πει ο ηγέτης της Αριστεράς Μάσιμο ντ’ Αλέμα ότι ο Μουσολίνι έπρεπε να δικαστεί. Πολλοί Ευρωπαίοι επέκριναν τη σκοπιμότητα της εκτέλεσης του Σαντάμ Χουσεΐν, προσδιορίζοντάς την ως επιτάχυνση της διαδικασίας διαμελισμού του Ιράκ.

Η πολιτική σκοπιμότητα εκτέλεσης ενός ηγέτη δεν είναι αποκλειστικότητα των έξω της Ευρώπης λαών. Στη Γαλλία του ντε Γκωλ, ο πρώην πρωθυπουργός συνεργάτης των Γερμανών Πιερ Λαβάλ εξετελέσθη στις 15 Οκτωβρίου 1945, καθώς στις 21 οι Γάλλοι είχαν κληθεί στις κάλπες προκειμένου, ανεπηρέαστοι, να αναδείξουν συντακτική συνέλευση.

Κάποιοι επέκριναν την εκτέλεση του Ιρακινού ηγέτη ημέρα θρησκευτικής εορτής των Μουσουλμάνων. Και ξέχασαν ότι μόλις το 1989, οι Ευρωπαίοι εκάγχαζαν, μέσα στην ευφορία της κατάρρευσης του υπαρκτού, λεγομένου, σοσιαλισμού, για την παρωδία δίκης και εκτέλεση, ανήμερα τα Χριστούγεννα, του Νικολάι Τσαουσέσκου και της συζύγου του, από τους πρώην συνεργάτες του καθεστώτος του.

Τώρα λοιπόν φρικιούν, οι πεπολιτισμένοι της Γηραιάς Ηπείρου.