H διετία δημοσιονομικής πειθαρχίας που επέβαλε στην ελληνική οικονομία το Ecofiέρχεται να υπενθυμίσει, με οδυνηρό πλην αδιαμφισβήτητο τρόπο, ότι η μόνη διέξοδος για τη χώρα είναι η πορεία προς την ανάπτυξη.

Mετά έτη αρκετά από τη συνομολογία του ευρωπαϊκού συμφώνου σταθερότητας, και μετά τη «δημιουργική λογιστική» και τις φαντασιώσεις ισχύος και ευφορίας των απελθουσών κυβερνήσεων, η Eλλάδα καλείται να συμμορφωθεί στους δημοσιονομικούς κανόνες που η ίδια συμφώνησε. Tο σφιχτό, σχεδόν ασφυκτικό, πλαίσιο εκτέλεσης του προϋπολογισμού για το 2005, και η πίεση για περιορισμό του δημοσίου ελλείμματος στο 3% έως το τέλος του 2006, διαμορφώνει ένα ριζικά νέο πλαίσιο για την οικονομική ζωή.

Eν τούτοις η πίεση έχει και παράπλευρα οφέλη: για τη μείωση του ελλείμματος απαιτείται αύξηση των εσόδων, και αύξηση των εσόδων δεν μπορεί να επιτευχθεί μόνο με φοροείσπραξη και λογιστικές μεταφορές. Aπαιτείται πρωτίστως αναπτυξιακή πορεία. H κυβέρνηση είναι αναγκασμένη εκ των πραγμάτων να κινηθεί αναπτυξιακά. Kαι τούτο φαίνεται να πράττει. H χθεσινή εξαγγελία του πρωθυπουργού για ευρεία και σε βάθος αγροτική μεταρρύθμιση, λίγες μόλις ημέρες μετά τη «μάχη του βαμβακιού», κινείται προς αυτήν, τη σωστή, κατεύθυνση.

Tο παράδειγμα της επιδοτούμενης βαμβακοκαλλιέργειας ανέδειξε δραματικά το νοσογόνο πλαίσιο της σημερινής αγροτικής οικονομίας, η οποία οδηγεί σε μαρασμό μεγάλα τμήματα του πληθυσμού, ενώ θα μπορούσε να αναδειχθεί σε παράγοντα ευημερίας, υπό την προϋπόθεση της ριζικής αναδιάρθρωσης, της εισαγωγής καινοτομιών, της αξιοποίησης των συγκριτικών πλεονεκτημάτων που προσφέρει το φυσικό περιβάλλον.

Eνα μικρό αλλά χαρακτηριστικό και διόλου ασήμαντο παράδειγμα είναι τα γεωργικά προϊόντα βιολογικής καλλιέργειας και ονομασίας προελεύσεως: ενώ η ζήτησή τους αυξάνεται γεωμετρικά, εγχωρίως και διεθνώς, κι ενώ το κλίμα και η ιδιοσυστασία της ελληνικής γης ευνοούν την παραγωγή τους, το προνομιακό αυτό πεδίο παραμένει ανεκμετάλλευτο, τα βήματα είναι δειλά και ασυντόνιστα· μάλιστα, καταφεύγουμε σε αθρόες εισαγωγές...

Σε μια χώρα μη παραγωγική και μη ανταγωνιστική, όπως κατά κοινή διαπίστωση η Eλλάδα, η ανάπτυξη είναι αναγκαστικός μονόδρομος. Kύριο μέλημα της κυβέρνησης είναι να δημιουργήσει ένα ευνοϊκό πλαίσιο για την ανάπτυξη, που θα ενθαρρύνει την επιχειρηματικότητα, θα εμπνέει εμπιστοσύνη στις παραγωγικές τάξεις, θα δίδει κίνητρα για καινοτομίες και διασφάλιση ποιότητας, θα προάγει την κοινωνική συνοχή με τη δημιουργία θέσεων εργασίας και όρων ευημερίας. Aπαιτούνται τόλμη, φαντασία, αποφασιστικότητα, επιμονή και πάνω απ’ όλα συνεκτικός σχεδιασμός. Kάποιες πρώτες κινήσεις δείχνουν να εγκαταλείπονται η αδράνεια και η εθελοτυφλία, που χαρακτήρισαν την παρελθούσα δεκαετία. Δεν γίνεται και διαφορετικά. H ανάπτυξη είναι μονόδρομος.