Του Nικου Γ. Ξυδακη

Από την πτώση των τειχών, το 1989, και τη γεωπολιτική μεταμόρφωση που ακολούθησε, μετρημένες είναι οι φορές που αισθανθήκαμε την ιστορία έτσι, εν τω γεννάσθαι: Ηταν ο διαμελισμός της Γιουγκοσλαβίας, ο βομβαρδισμός του Βελιγραδίου, το πλήγμα των Δίδυμων Πύργων, η εισβολή στο Ιράκ, είναι διαρκώς η ανάδυση της Κίνας. Και είναι τώρα η κατάρρευση χρηματοπιστωτικών κολοσσών, που προκαλεί ρίγη σε κυβερνήσεις, κεντρικές τράπεζες και λαούς, που ξυπνάει τις μνήμες του μεσοπολεμικού Κραχ και εκτοξεύει τις αναζητήσεις για το «1929» στο Google.

Ο,τι παρακολουθούμε από την αρχή της χρονιάς, το ντόμινο πτωχεύσεων και ζημιών, τις διαρκείς ενέσεις ρευστότητας από τις κεντρικές τράπεζες, για να σωθεί το παγκόσμιο πιστωτικό σύστημα, είναι πολλαπλώς διδακτικό. Για απληστία μιλάει ο υποψήφιος πρόεδρος Μακέιν, για ανάγκη ρυθμίσεων στη Γουόλ Στριτ κάνει λόγο ο εκλεκτός των χρηματιστών Ομπάμα. Αντιλαμβάνονται και οι δύο ότι το πάρτι της απληστίας αφήνει πίσω του συντρίμμια. Και ότι τις ζημιές τις πληρώνει το Δημόσιο, ενώ τα κέρδη τα έχουν ήδη ενθυλακώσει οι κερδοσκόποι, όσοι τόσα χρόνια αυτάρεσκα μιλούσαν για αυτορρυθμιζόμενες αγορές, σύνθετα προϊόντα, παιγνιώδη μοντέλα και συμβόλαια προσδοκιών, όλα αποσπασμένα από τη δημόσια σφαίρα και τον έλεγχο των δημοκρατικών κρατών.

Υπόδουλοι επί χρόνια στη ρητορική των κερδοσκόπων, οι πολιτικοί τώρα ξυπνούν επώδυνα, και βάζουν το χέρι βαθιά: Στα εθνικά αποθέματα, δηλαδή στην τσέπη των φορολογουμένων, στον πλούτο των εθνών, αυτόν που τόσο αλόγιστα είχαν δώσει να διαχειριστούν τα hedge funds. Ενα τρισ. δολάρια έχει διαθέσει μέχρι στιγμής η Fed, για χαρτιά χρεοκοπημένων.

Η οικονομία δεν είναι μόνο κυκλοφορία χρήματος και άυλων τίτλων· η οικονομία είναι και υλική, πραγματική, από ανθρώπους για ανθρώπους. Είναι και πολιτική. Αυτή την ανάγκη επανόδου της οικονομίας στην πολιτική, στις υλικότητες και στις κοινωνίες, βλέπουμε σήμερα.