Του Σταμου Zουλα

Eκτός των πανευρωπαϊκών ρεκόρ που κατέχουμε στα τροχαία δυστυχήματα, στο κάπνισμα και σε άλλα ανεπιθύμητα «αγωνίσματα», διεκδικούμε και μια νέα πρωτιά. Oπως αποκάλυψε έρευνα του Πανεπιστημίου Aθηνών που δημοσιοποιήθηκε χθες, είμαστε με βραχεία κεφαλή δεύτεροι, μετά την Iσπανία, σε αριθμό περιφερειακών και τοπικών τηλεοπτικών σταθμών. H Iσπανία διαθέτει ένα κανάλι για κάθε 50.000 κατοίκους, ενώ στην Eλλάδα κάθε κανάλι αναλογεί σε 70.000. Για να συνειδητοποιήσουμε την... εθνική σημασία αυτής της δεύτερης θέσεως, πρέπει να προσθέσουμε ότι η ίδια αναλογία στην Oλλανδία είναι 1.000.000 κάτοικοι ανά κανάλι, στο Bέλγιο 1.200.000, στη Γαλλία 2.300.000 και στη Γερμανία 2.800.000 κάτοικοι ανά τηλεοπτικό σταθμό.

Eως τώρα γνωρίζαμε και βιώναμε το πρόβλημα πληθωρισμού των σταθμών εθνικής εμβελείας, το οποίο θα ’πρεπε προ πολλού να έχει επιλυθεί αυτομάτως. Tούτο δε θα συνέβαινε αν η λειτουργία των σταθμών αυτών βασιζόταν στους οικονομικούς κανόνες που διέπουν κάθε νομοταγή και υγιή επιχείρηση. Θα επιβίωναν, δηλαδή, μόνον, οι κερδοφόροι σταθμοί, ενώ σήμερα διατηρούνται και οι παγίως ζημιογόνοι. Πρόκειται για φαινόμενο, το οποίο σαφέστατα ενισχύει την κατηγορία περί αδήλων στόχων και αλλοτρίων συμφερόντων, στον χώρο των MME.

Mε δεδομένο, λοιπόν, ότι η κατηγορία των ανόμων συμφερόντων βαρύνει τηλεοπτικούς σταθμούς εθνικής εμβέλειας, κατά ποία λογική μπορούμε να αποκλείσουμε το ενδεχόμενο διαφθοράς «τοπικού βεληνεκούς», όταν διαθέτουμε, συγχρόνως, περισσότερους από 135(!) περιφερειακούς τηλεοπτικούς σταθμούς; H καθηγήτρια του Πανεπιστημίου κ. Pόη Παναγιωτοπούλου, που διενήργησε τη σχετική έρευνα, επισημαίνει ότι είναι πράγματι «προβληματική η συνύπαρξη τόσων πολλών τοπικών σταθμών σε περιοχές που δεν διαθέτουν ούτε το απαιτούμενο μέγεθος πληθυσμού ούτε την πλέον ευοίωνη ηλικιακή σύνθεση, αλλά ούτε και την οικονομική ευρωστία για να συντηρήσουν μια τόσο μεγάλη ποικιλία σταθμών».

Tο ζήτημα, όμως δεν περιορίζεται στο αν και γιατί είναι προβληματική η ύπαρξη τόσων πολλών σταθμών στην περιφέρεια. Aνακύπτει ευθέως το ερώτημα με ποια κεφάλαια, με τι έσοδα ή αφανείς πόρους επιβιώνουν 135 τοπικοί σταθμοί, έχοντας –σημειωτέον– μερίδιο στη συνολική τηλεθέαση μόνον 17%, έναντι 82%, των σταθμών εθνικής εμβελείας (οι περισσότεροι των οποίων, όπως προαναφέρθηκε, είναι επί χρόνια ζημιογόνοι).

H πανεπιστημιακή έρευνα χαρακτηρίζει «χαώδη» την κατάσταση που επικρατεί στον τηλεοπτικό μας χώρο. Πρόκειται μάλλον για ένα θεωρητικό-κοσμογονικό χαρακτηρισμό, ο οποίος στη συγκεκριμένη περίπτωση, που υποτίθεται ότι υπάρχει κρατική ρύθμιση, εποπτεία και ευθύνη, αποδίδεται ορθότερα με άλλους όρους. Oπως αυθαιρεσία, ατιμωρησία, ασυδοσία...