Της Ελισσαβετ Κοτζια

Το χειρότερο απ’ όλα είναι η αγχώδης σπασμωδικότητα και ο απροκάλυπτος λαϊκισμός. Δεν έχει σαράντα μέρες που ανέλαβε η καινούργια πολιτική ηγεσία του υπουργείου Παιδείας. Δεν έχει καν ένα μήνα που συγκρότησε ειδική επιτροπή, στην οποία ανέθεσε να πραγματοποιήσει διάλογο για την παιδεία, αρχίζοντας από το μηδέν. Και πριν καλά καλά ξεχαστούν οι δίκαια πικρές αντιδράσεις του επικεφαλής της προηγούμενης επιτροπής που θα γνωμοδοτήσει πάνω στο ίδιο θέμα, το υπουργείο ανακοινώνει τη συρρίκνωση του ειδικού βάρους της έκθεσης στο βαθμολογικό σύστημα των Πανελλαδικών. Ακολουθεί η δικαιολογημένη αγανάκτηση της Πανελληνίας Eνωσης Φιλολόγων και οι αντιρρήσεις μελών της ΟΛΜΕ για τον αιφνιδιασμό, αρχίζουν οι καταστροφολογικές δηλώσεις των εκπαιδευτικών για την επαπειλούμενη υποβάθμιση του λόγου και της σκέψης… Το μέτρο είναι αποτυχημένο κατ’ αρχάς επειδή δεν εντάσσεται σε καμιά στρατηγική αντίληψη για το μέλλον της παιδείας. Κι ακόμα επειδή δείχνει να μην υποψιάζεται τη βαρύτατη ιδεολογική φόρτιση της έκθεσης στις συγκρούσεις μέσα στους κόλπους κάθε σύγχρονης κοινωνίας ανάμεσα στο εφηρμοσμένο και το θεωρητικό, το παραδοσιακό και το σύγχρονο, το ανθρωπιστικό και το τεχνοκρατικό. Αποκαλύπτει επίσης ότι τα περί διαλόγου δεν τα παίρνουν στα σοβαρά ούτε όσοι τα εξήγγειλαν. Ή, διαφορετικά, πως δεν καταλαβαίνουν στοιχειωδώς το πώς οργανώνεται μια συζήτηση, μέσα στο κλίμα μάλιστα της σημερινής διάχυτης καχυποψίας και βίας. Επομένως, προτού καν αρχίσει, ο διάλογος έχει υπονομευτεί. Η κυβερνητική παραδοχή, τέλος, ότι το μέτρο «ικανοποιεί ένα διαχρονικό αίτημα των μαθητών» μαρτυρά τους στενότατα χρησιμοθηρικούς της σκοπούς. Μέσα σε αυτή την ηλεκτρισμένη ατμόσφαιρα της γενικευμένης σύγχυσης είναι δύσκολο να ασχοληθεί κανείς με τα πραγματικά ζητούμενα, με τον τρόπο διδασκαλίας της γλώσσας και με την εξεύρεση ενός ικανοποιητικού συστήματος βαθμολόγησης. Οταν μάλιστα οργιάζουν οι φήμες πως η καινούργια επιτροπή εξετάζει την υιοθέτηση ενός συστήματος που θα καταργήσει το προβληματικό ίσως, αλλά σταθερά ακέραιο και αξιόπιστο σημερινό σύστημα εισαγωγικών με ένα άλλο, που θα μεταθέτει τις εξετάσεις στο πρώτο πανεπιστημιακό έτος - μήπως επειδή αποτελεί «διαχρονικό αίτημα» κάθε ελληνικής οικογένειας να δει το παιδί της φοιτητή; Γίνεται φανερό ότι αντί για επιδόματα και αυξήσεις, για τα οποία τα χρήματα τελείωσαν, προσφέρονται άλλου είδους προεκλογικά υποκατάστατα. Αν όμως τα χρήματα μπορεί κάποτε να ξαναβρεθούν, η εύκολη υποχώρηση σε πονηρούς τακτικισμούς διευρύνει διαρκώς το τέλμα μέσα στο οποίο βυθιζόμαστε.