ΖΩΗ-ΕΡΓΟ. Γεννημένος στην Αρτα το 1916, ανακάλυψε τη ζωγραφική όταν ήταν παιδάκι και φυλλομετρούσε εκδόσεις με εικόνες από τη βιβλιοθήκη του γυμνασιάρχη πατέρα του. Τις μπογιές τις πρωτομύρισε 4 ετών χάρη σε μια θεία του που ήταν ερασιτέχνης ζωγράφος. Μια ημέρα έχασε κάποια σωληνάρια με χρώμα και για να τα ξαναβρεί, σχεδίασε ένα ανθρωπάκι με φωτοστέφανο. Ανθρωποκεντρικός με συνέπεια και στοχασμό, ζωγράφισε με τη μορφή αγγέλων και ανθρώπων τα ορμέμφυτα του έρωτα και του θανάτου. Αν ο Τσαρούχης δόξασε το ανδρικό κορμί, ο Μόραλης ύμνησε το γυναικείο γυμνό, με ερωτικές γεωμετρικές καμπύλες. Από την παραστατική ζωγραφική, κινήθηκε προς την αφαίρεση, κατακτώντας το προσωπικό του αναγνωρίσιμο ιδίωμα.

Το ταλέντο του διαφάνηκε νωρίς. Παρακολουθούσε μαθήματα στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών από 15 ετών. Φοίτησε λίγο στο εργαστήριο του Παρθένη αλλά προτιμούσε τον Ουμβέρτο Αργυρό και τον Γιάννη Κεφαλληνό, τον οποίο αναγνώριζε αργότερα ως πραγματικό του δάσκαλο. Μετά την ΑΣΚΤ, κέρδισε υποτροφία της Ακαδημίας για να σπουδάσει Ψηφοθετική στη Ρώμη, όπου πήγε με τον Νικολάου. Η διακαής του επιθυμία όμως ήταν να φοιτήσει στη Σχολή Καλών Τεχνών στο Παρίσι. Στην πόλη του Φωτός, σύχναζε στο Caf� de Flore, το Deux Magots και πιο σπάνια στην Brasserie Lipp, που ήταν πολύ ακριβή για τους φοιτητές. Το 1939 μόλις κηρύχθηκε ο πόλεμος, ο Μόραλης επέστρεψε στην Ελλάδα μέσω Μασσαλίας μαζί με άλλους Ελληνες φοιτητές και κατατάχθηκε στον στρατό. Πρόλαβε όμως και έζησε την εικαστική σκηνή του Παρισιού, επισκέφθηκε τα μουσεία, ζυμώθηκε με άλλους καλλιτέχνες. Τη δύσκολη περίοδο της Κατοχής, τα έβγαλε πέρα κάνοντας πορτρέτα.

Το 1949 μαζί τον Νίκο Χατζηκυριάκο-Γκίκα, τον Γιάννη Τσαρούχη, τον Νίκο Νικολάου, τον Νίκο Εγγονόπουλο κ.ά., συμμετείχε στην ίδρυση της καλλιτεχνικής ομάδας «Αρμός». Το 1954, ξεκίνησε η συνεργασία του με το Θέατρο Τέχνης του Καρόλου Κουν, ενώ αργότερα συνεργάστηκε και με το Εθνικό Θέατρο και το Χοροθέατρο της Ραλλούς Μάνου. Πέρα από τα σκηνικά, έκανε και πολλές εικονογραφήσεις εκδόσεων των μεγάλων μας ποιητών, όπως του Ελύτη και του Σεφέρη, αλλά και δίσκους του Χατζιδάκι και του Θεοδωράκη.

Το 1957 εξελέγη τακτικός καθηγητής του Εργαστηρίου Ζωγραφικής στην ΑΣΚΤ, όπου παρέμεινε ώς το 1983. Το 1958 συμμετείχε μαζί με τον Γιάννη Τσαρούχη και τον γλύπτη Αντώνη Σώχο, στην Μπιενάλε της Βενετίας. Την επόμενη χρονιά υπέβαλε σχέδια για τη διακόσμηση των εξωτερικών τοίχων του ξενοδοχείου Χίλτον. Το 1963 έκανε την πρώτη του ατομική έκθεση σε αίθουσα τέχνης στο Χίλτον. Από το 1972 εξέθετε στην γκαλερί Ζουμπουλάκη. Από τις πιο σημαντικές εκθέσεις του είναι η αναδρομική στην Εθνική Πινακοθήκη το 1988, η έκθεση στην Ακαδημία Αθηνών το 1996, το αφιέρωμα στο κεντρικό κτίριο του Μουσείου Μπενάκη το 2001 και η αναδρομική στο Μουσείο Γουλανδρή της Ανδρου το 2008.

Περί έρωτος: «Ο έρωτας όπως και η ζωγραφική είναι άχραντο μυστήριο. Ποτέ δεν ξέρεις τι σε έκανε να παραδοθείς σε έναν άνθρωπο όπως ποτέ δεν ξέρεις τι καθοδηγεί το χέρι σου την ώρα που ζωγραφίζεις. Ποια μυστική δύναμη...».

Για την ποίηση: «Η ποίηση δεν εικονογραφείται. Ξεκινάς από το συναίσθημα. Τι σου θυμίζει ένας στίχος. Τι σε κάνει να φαντάζεσαι. Υστερα τα πράγματα έρχονται μόνα τους. Για το «Αξιον Εστί» έκανα πολλές δοκιμές. Για τον Σεφέρη έβαλα τις εικόνες ανάμεσα στα δισέλιδα που μπορεί κανείς να τις βγάλει. Δεν το έβρισκα σωστό να τα τοποθετώ δίπλα στα ποιήματα. Οι λέξεις των ζωγράφων είναι τα χρώματα και τα σχήματα, οι εικόνες που παραπέμπουν κάπου».

Για τα έργα του: «Ενα έργο μου πρέπει πρώτα να ικανοποιεί τα δικά μου μάτια. Πολλές φορές βασανίζομαι με έναν πίνακα. Ψάχνω αυτό που μου λείπει και δεν το βρίσκω. Και ξαφνικά, ακόμη και ύστερα από καιρό συνειδητοποιώ ότι έλειπε μία και μόνη γραμμή. Tη βάζω και τότε ησυχάζω».