Πλατφόρμα διά... τρία

Οι παραστάσεις του Σύγχρονου Ελληνικού Χορού στο Μέγαρο

Του Ανδρεα Pικακη

ΚΡΙΤΙΚΗ. Παρακολούθησα το τρίπτυχο που εγκαινίασε φέτος τον θεσμό στην Αίθουσα Σκαλκώτα του Μεγάρου Μουσικής (5/6). Το πρώτο σχήμα, Χορευτές του Βορρά, ανάθεσε στον Π. Αργυρόπουλο τη χορογραφία και αυτός πρότεινε το «Session I».

Δεν ξέρω αν θα υπάρξει «ΙΙ», πάντως απόρησα πώς ένας τόσο δυναμικός χορευτής σκάρωσε ένα τόσο αντιχορευτικό έργο. Το Χοροθέατρο ART προσέφερε ένα εκτενέστατο σόλο σε χορογραφία/σκηνοθεσία Α. Ιγνατίου, ερμηνεύτρια την εξαιρετική χορεύτρια Ι. Κυριακοπούλου και Video Art του Γ. Νικολάου. Τίτλος: «Woman without Men» Από τους πολλαπλούς αγχωτικούς κινησιολογικούς σπασμούς, ο τίτλος γινόταν σαφέστατος. Το όλο εγχείρημα θα είχε ενδιαφέρον αν διαρκούσε τουλάχιστον το μισό χρονικό διάστημα, της Μαγνητοσκοπημένης Τέχνης μη εξαιρουμένης.

Οι παλιοί σταρ του Χόλιγουντ έβαζαν όρο στα συμβόλαιά τους να μην παίζουν με παιδιά και ζώα γιατί τους… κλέβουν την παράσταση. Αυτό ακριβώς έγινε στις «Ασκήσεις Ετοιμότητας V» του Π. Γάλλια με το Χοροθέατρο Ηρος Αγγελος. Ο πανέμορφος Ρωμαίος Γάλλιας (;) ο Δαλματός εξαίρετος «performer»… σκύλος (!) του Πέτρου έκλεψε με τους αυτοσχεδιασμούς του (ούτε γυμνασμένο σκυλί τσίρκου να ήταν) τις καρδιές μας μαζί με την παράσταση. Εχω παρακολουθήσει συμπτωματικά και τις 4 πρώτες και in progress Ασκήσεις του Γάλλια στο Μέγαρο και στα Φεστιβάλ: Χορού Λεμεσού, Πύργου Μπαζαίου Νάξου και Θρησκευτικής Μουσικής Πάτμου. Ο Γάλλιας διαθέτει -πέρα από το μοναδικό ταλέντο του σε ποικίλες χοροθεατρικές εκφάνσεις (παιδικά και μουσικοχορευτικά έργα, όπερες και οπερέτες) – μια ιδιότητα χαμαιλέοντα στις μεταλλαγές και παραλλαγές δημιουργιών που ο ίδιος πάλεψε να στήσει. Με την ομάδα του που δεν έχει επιχορηγηθεί εδώ και 4 χρόνια, κατάφερε να επαναφέρει το ίδιο εγκεφαλικά προδιαγεγραμμένο θέμα (τόσο άσχετο με τον καθαρό χορό), αυτές τις «Ασκήσεις Ετοιμότητας», με διαρκείς ανατροπές και εναλλαγές που ξαφνιάζουν, συγκινούν, γοητεύουν ασύστολα. Διότι μπορεί να προ-υπάρχει η ουσιαστική βάση της «άσκησης» και της πιθανής «ετοιμότητας» όμως εδώ αναδύονται κάθε φορά πολυποίκιλη και τροποποιημένη η ποιότητα, η μελέτη, η καλλιέργεια και μια συναισθηματική νότα – επιτέλους αυτή η «ψυχούλα»- που τόσο μας λείπει από το σύγχρονο χοροθέατρο. Διεθνώς.