Ολγα Σελλα

Αμεσα συνδεδεμένο με την πρόσφατη επικαιρότητα περί ορίων, δυνατοτήτων και σχέσεων των ανθρώπων με το Διαδίκτυο είναι το τελευταίο βιβλίο ενός ανθρώπου, ο οποίος εκτός από το αθλητικό ρεπορτάζ και τη δημοσιογραφική δουλειά σ' αυτόν τον τομέα, ασχολείται και με τη λογοτεχνία. Ο Δημήτρης Καρύδας ολοκλήρωσε το τρίτο του βιβλίο που αποτελείται από διηγήματα με ιστορίες ανθρώπων που επηρεάζονται, στην κουλτούρα τους ή την καθημερινή τους ζωή, από το παγκόσμιο ηλεκτρονικό χωριό. Δεν έχουν περάσει πολλά χρόνια από τότε που γεννήθηκε η πρώτη ιστοσελίδα. Ηταν το 1989 και ο ανήσυχος Τιμ Μπέρνερς Λι, τελειοποιώντας μια προηγούμενη ιδέα του, έστησε τον πρώτο ιστότοπο στη διεύθυνση info.cern.ch.

Κι αν στην αρχή οι φανατικοί αυτού του νέου τρόπου επικοινωνίας ήταν λίγοι και τους πολλούς τους τρόμαζε το νέο μέσον, πολύ γρήγορα η χρήση του Internet πέρασε σε όλο και περισσότερες χώρες, σε όλο και περισσότερους ανθρώπους, φτιάχνοντας και καθιερώνοντας νέους τρόπους επικοινωνίας, διασκέδασης, «συνάντησης», κατανάλωσης και ενημέρωσης. Στον ενδιαφέροντα πρόλογό του, ο Δημήτρης Καρύδας δίνει πολλά στοιχεία γι' αυτά τα πρώτα χρόνια του Διαδικτύου, για τους «πρωτοπόρους», για τις δυνατότητες αυτού του μέσου, αλλά και για τα όρια που τίθενται, ηθικά και δεοντολογικά. Μια συζήτηση που απασχολεί και την ελληνική επικαιρότητα τον τελευταίο καιρό, με τον πόλεμο των blogs και την επίθεση που δέχεται το Διαδίκτυο. Κι αν στη Φινλανδία πριν από τρία χρόνια θεσπίστηκε νόμος που επιτρέπει σε όσους είναι εθισμένοι στο δίκτυο να πάρουν τριετή αναβολή από τις στρατιωτικές τους υποχρεώσεις, την ίδια στιγμή σ' αυτό το παγκόσμιο Internet cafe με τους εκατομμύρια χρήστες, υπάρχουν χιλιάδες σκοτεινές και φωτεινές γωνιές. Τι είναι τελικά το Διαδίκτυο; Μια επανάσταση ή μια νέα απομόνωση; Ο «παππούς του Internet», ο Ντέιβιντ Φάρμπερ, ισχυρίζεται ότι «το Διαδίκτυο επικράτησε στη ζωή μας γιατί είναι άναρχο, στο Διαδίκτυο ο καθένας έχει φωνή. Οση δύναμη και να έχει ένα κράτος ή μια επιχείρηση, όση τρομοκρατία και να ασκεί με φυσικούς όρους, δεν μπορεί να στομώσει τη φωνή σου στο Διαδίκτυο. Αυτό είναι ένα πρωτοφανές επιχείρημα στην ιστορία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, ένας θησαυρός που δεν πρέπει να χάσουμε με τίποτα».

Για τις δυνατότητες που δίνει αυτή η δύναμη, για τις νέες κοινότητες ανθρώπων που φτιάχνει, για τους τρόπους επικοινωνίας και αναζήτησης διεξόδων, προσωπικών ή κοινωνικών, για την υποκατάσταση πολλών καθημερινών συμπεριφορών μιλούν τα διηγήματα του Δημήτρη Καρύδα, σ' αυτό το τρίτο του βιβλίο. Στις σελίδες του υπάρχουν άνθρωποι που αναζητούν το θάνατο ή αγοράζουν σπέρμα και ζωή· ζωντανές αναμεταδόσεις αυτοκτονιών με ατμόσφαιρα εξέδρας· φοιτητές που καταλαμβάνουν με εντελώς διαφορετικό τρόπο το Πολυτεχνείο και νεκρώνουν ηλεκτρονικά τη χώρα, απαιτώντας τη μη ψήφιση του άρθρου 16· ένας ζωγράφος που αντλεί έμπνευση από την εικονική πραγματικότητα και ένας βετεράνος δικαστικός που ψάχνει το αν η «διαδικτυακή απιστία» και ένα ηλεκτρονικό αρχείο επιστολών συνιστούν αποδείξεις μοιχείας.

Ιστορίες ανθρώπων, που είναι διχασμένοι στη φυσική και την ψηφιακή τους περσόνα, τόσο μακρινοί και τόσο κοντινοί. Ενα μέσον τόσο οικείο, τόσο εξαπλωμένο, τόσο άγνωστο και τόσο γοητευτικό.