Της Σαντρας Bουλγαρη

ΦΕΣΤΙΒΑΛ. «Η ψυχή στον δρόμο», φράση από την Πάροδο των Βακχών ήταν το φετινό σύνθημα του 2ου Διεθνούς Φεστιβάλ Δρόμου που ολοκληρώθηκε τη Δευτέρα το βράδυ (4/10). Και ήταν αυτή η αίσθηση της περιπλάνησης και της ελευθερίας που σαν λεπτό νήμα μας καθοδήγησε σε όμορφες, απρόβλεπτες διαδρομές στο κέντρο της Αθήνας. Το πρόγραμμα του φεστιβάλ ήταν αρκετά γεμάτο (με εκδηλώσεις την ίδια ώρα σε διαφορετικά σημεία), έτσι μια ολοκληρωμένη εικόνα θα μπορούν να έχουν κάποιοι τυχεροί που πιθανόν αφιέρωσαν ένα ολόκληρο τετραήμερο παρακολουθώντας από το πρωί έως το βράδυ τα δρώμενα. Τη «Συνάντηση» του Le Cirque Petit Company, το «Παραμυθοσέντουκο», το «English Theatre Club», τη «Sourloulou», το «Grotest Maru», την ομάδα «Helix» του Νίκου Χατζηπαππά, καλλιτεχνικού διευθυντή του 2ου Διεθνούς Φεστιβάλ Δρόμου και άλλες πολλές ομάδες ελληνικές και ξένες.

Ναι, υπήρξαν και οι ακυρώσεις και οι καθυστερήσεις παραστάσεων, όπως αυτές της «Σιωπής των Αμνών» και του «Διασκεδάστε και εσείς, μπορείτε» του Arlvaro Ramirez Marquez στο Μοναστηράκι το Σάββατο το πρωί (2/10). Υπήρξαν και απογοητεύσεις όπως η πολυαναμενόμενη παράσταση «Περσεφόνη» που όλοι νόμιζαν ότι θα γινόταν στον Αρχαιολογικό Χώρο του Κεραμεικού και τελικά έγινε έξω από αυτόν. Ομως, στο Θέατρο Δρόμου τα πράγματα είναι πιο χαλαρά, οι παρεκτροπές συγχωρούνται και αυτό είναι πολύ απελευθερωτικό.

Περιπλανηθήκαμε ξένοιαστα από την Αποστόλου Παύλου στην Πλατεία Καπνικαρέας και από εκεί στην Ερμού. Θαύμασα την τετράχρονη κόρη μου που άντεξε τόσο περπάτημα. Σάββατο μεσημέρι (2/10) ακολουθήσαμε τυχαία τις οδηγίες μιας εκ των διοργανωτών που μοίραζαν προγράμματα και βρεθήκαμε στην Πλατεία Θησείου όπου μια ομάδα παιδιών καθισμένα σε ύφασμα στρωμένο στο χώμα είδαν την παράσταση «Αμυγδαλοτσακίσματα» του «Θεάτρου του Παπουτσιού Πάνω στο Δέντρο». Τα παιδιά έφτιαξαν τα δικά τους αμυγδαλωτά, ευωδιαστά από το ανθόνερο που μας ράντισε η παραμυθού. Μικροί και μεγάλοι χορέψαμε όλοι μαζί σ’ έναν μεγάλο κύκλο ανάμεσα στα δέντρα...

Το απόγευμα της Κυριακής (3/10) μας πήγε στην Καπνικαρέα κι εκεί γνωρίσαμε τον «Περιπλανώμενο Ζωγράφο» Παύλο Καββαδία και τον Μουστρουφίνο του, αλλά και τον εκπληκτικό κουκλοπαίχτη Francesco Brito της ομάδας «Baruti» σε μια παράσταση που ενθουσίασε το κοινό. Οι περισσότεροι δεν διστάσαμε να κάτσουμε οκλαδόν στον πεζόδρομο και η μια ώρα πέρασε δίχως να το καταλάβουμε.

Ο δρόμος της επιστροφής φωτίστηκε από πυρσούς και ήχους βραζιλιάνικων κρουστών στο Μοναστηράκι (γιατί άραγε δεν είχε φωτιστεί η πλατεία; Ηταν τόσοι καλοί οι τυμπανιστές!). Πάντως, η Αθήνα έμοιαζε όμορφη και ζωντανή παρά τις σκοτεινές της πλευρές και το 2ο Διεθνές Φεστιβάλ Δρόμου ήταν η αιτία.