Δημητρης Ρηγοπουλος

Aλλάζει το κλίμα υπέρ της διάσωσης των δύο επίμαχων διατηρητέων κτιρίων της Διονυσίου Αρεοπαγίτου. Κατά την προχθεσινή εξέταση του θέματος, οι σύμβουλοι Επικρατείας Ιωάννης Μαντζουράνης και Αικατερίνη Σακελλαροπούλου εισηγήθηκαν στο Ε΄ Τμήμα του Συμβουλίου της Επικρατείας να γίνουν δεκτές οι προσφυγές κατοίκων της Αθήνας με τις οποίες ζητούσαν την ακύρωση της σχετικής υπουργικής απόφασης, λόγω πλημμελούς αιτιολογίας της.

Η εκδίκαση των προσφυγών δύσκολα θα ολοκληρωθεί πριν από τις αρχές του 2009, επομένως για τους επόμενους 8-10 μήνες «παγώνει» οποιαδήποτε εξέλιξη σε σχέση με το θέμα. Οπως είναι γνωστό, πλην της γνωμοδότησης του Συμβουλίου της Επικρατείας, εκκρεμεί η έναρξη της διαδικασίας αποχαρακτηρισμού τους και από το ΥΠΕΧΩΔΕ.

Οι μάρτυρες της προχθεσινής διαδικασίας κάνουν λόγο για μια «καλή συζήτηση υψηλού επιπέδου σε πολιτισμένη ατμόσφαιρα». Πολυπληθέστερο το «μπλοκ» που τάσσεται υπέρ της διατήρησης των δύο κτιρίων, καθώς εκτός των έγκριτων νομικών που επιστράτευσαν οι άμεσα ενδιαφερόμενοι (οικογένεια Κουρεμένου και ο Βαγγέλης Παπαθανασίου) εκπροσωπήθηκαν επίσης το ICOMOS, η Ελληνική Εταιρεία και ομάδα 32 πολιτών. Ο καθηγητής Νίκος Αλιβιζάτος επέμεινε στη φιλοσοφία του ισχύοντος νόμου Βενιζέλου, όπου δίνεται έμφαση στη διαχρονική προστασία των μνημείων, μακριά από μία παλαιότερη, πιο αρχαιοκεντρική αντίληψη. Εκανε επίσης αναφορά σε έκθεση της Ουνέσκο στις αρχές της δεκαετίας του ’70, όταν ο διεθνής οργανισμός είχε ταχθεί υπέρ της διατήρησης των νεοκλασικών σπιτιών. Ο σημερινός νόμος, υποστήριξε ο κ. Αλιβιζάτος, επιτρέπει την κατεδάφιση μνημείου για να προστατευθεί άλλο σημαντικότερο διά της στάθμισης δύο αγαθών. Και σημείωσε πως αν το σημαντικότερο μνημείο είναι ο ενιαίος αρχαιολογικός χώρος από τον Ιερό Βράχο έως το νέο Μουσείο, τα δύο κτίρια δεν συνιστούν σοβαρό κίνδυνο. Και αναρωτήθηκε γιατί παραμένει το Κτίριο Βάιλερ, που δεν είναι χαρακτηρισμένο ως έργο τέχνης και με τον όγκο του διαταράσσει, θεωρητικά, την αδιάσπαστη ενότητα του αρχαιολογικού χώρου. Ο κ. Αλιβιζάτος σημείωσε ότι το ΣτΕ είχε εγκρίνει την έναρξη εργασιών στο συγκεκριμένο οικόπεδο με την προϋπόθεση ότι τα σπίτια παραμένουν στη θέση τους και το μουσείο δεν θα είναι ορατό από τη Διονυσίου Αρεοπαγίτου.

Από την πλευρά τους, οι δικηγόροι του ελληνικού Δημοσίου υποστήριξαν ότι με την κατεδάφιση των δύο κτιρίων προστατεύεται η ενότητα του αρχαιολογικού χώρου. Στις παρεμβάσεις τους τόνισαν ότι ασφαλώς όλες οι εποχές έχουν τη βαρύτητά τους, αλλά ο Ιερός Βράχος είναι πιο σημαντικός από το κτίριο Κουρεμένου.