Tης Ολγας Σελλα

Ηταν από τις πιο ευχάριστες ειδήσεις της χρονιάς που έφυγε και των πρώτων ημερών της χρονιάς που μόλις ήρθε. Σε δύο μουσεία της χώρας συνωστίζονται και περιμένουν αρκετή ώρα οι κάτοικοι και οι επισκέπτες της Αθήνας, προκειμένου να παρακολουθήσουν δύο σημαντικές εκθέσεις: την αναδρομική έκθεση έργων του Γιάννη Τσαρούχη στο Μουσείο Μπενάκη της οδού Πειραιώς και την έκθεση «Ερως: από τη Θεογονία του Ησιόδου στην ύστερη Αρχαιότητα» στο Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης.

Υπήρχαν άνθρωποι που έφυγαν από τη μία μήπως και καταφέρουν να δουν την άλλη, και απέτυχαν και στις δύο. Τόση ήταν η ουρά και ο χρόνος αναμονής! Υπάρχουν άνθρωποι που περνούν μόνο για δυο-τρεις μέρες από την Αθήνα και στριμώχνουν οπωσδήποτε στο πρόγραμμά τους την επίσκεψη σ’ ένα από τα δύο ή και στα δύο μουσεία. Είναι μάλλον από τις πιο ελπιδοφόρες μαζικές συμπεριφορές σε μια περίοδο που όλα καλούν σε άλλου είδους καταναλώσεις και ψυχαγωγίες.

Τι είναι αυτό το ιδιαίτερο, αυτό που βαρύνει στη διαμόρφωση της επιθυμίας και της συμπεριφοράς ενός τόσο μεγάλου και τόσο διαφοροποιημένου κοινού; Σίγουρα δεν είναι η μεγάλη προβολή και των δύο εκθέσεων από τα ΜΜΕ, γιατί μπορούμε να θυμηθούμε δεκάδες άλλα πολιτιστικά και καλλιτεχνικά γεγονότα που προβλήθηκαν με ιδιαίτερο ζήλο από τον Τύπο κάθε είδους και τελικά αφορούσαν μια μικρή μειοψηφία.

Να είναι το κύρος των δύο ιδρυμάτων και το περιεχόμενο των δύο εκθέσεων που αγγίζει το συλλογικό ασυνείδητο μεγάλων ομάδων του πληθυσμού; Να δηλώνει ότι οι κάτοικοι αυτής της χώρας, ως τμήμα πια του παγκόσμιου πληθυσμού, έχουν αρχίσει να διαμορφώνουν πολιτισμικές συμπεριφορές που συναντούμε με θαυμασμό σε πόλεις του εξωτερικού; Μπορεί να είναι όλα αυτά και άλλα πολλά. Πάντως, το ότι το 2010, με μουντό το κλίμα από το μέτωπο της οικονομίας, με αβέβαιες πολλές καθημερινές βεβαιότητες, κάποιοι, αρκετοί, πολλοί επιλέγουν την τέχνη ως διέξοδο, δεν είναι κάτι αμελητέο, ούτε περιθωριακό.