Σαντυ Tσαντακη

ΑΠΩΛΕΙΑ. «Στις φωτογραφίες συνήθως γελάμε, είμαστε χαρούμενοι και περνάμε καλά. Δεν βλέπουμε την άλλη πλευρά, όταν δεν περνάμε και τόσο καλά».

Η Κορίν Ντέι (Corinne Day) γνώριζε και τις δύο πλευρές. Μια ξεχωριστή φωτογράφος μόδας που προτίμησε τον ρεαλισμό από το στιλιζάρισμα, η Κορίν Ντέι, πέθανε πριν από λίγες ημέρες (στις 28 Αυγούστου) από καρκίνο στον εγκέφαλο. Η δουλειά της δύσκολα μπορεί να συγκριθεί με άλλου φωτογράφου. Ειδικά στο κομμάτι της μόδας που όλα πρέπει να είναι εξωπραγματικά τέλεια. Οι φωτογραφίες της Κορίν Ντέι είναι έργα τέχνης που αντέχουν στον χρόνο, με πρωταγωνίστριες μοντέλα σε κόντρα ρόλους. Ηταν εκείνη που άνοιξε την πόρτα σε μια νέα γενιά από φωτογράφους, μοντέλα, στυλίστες, που συνειδητοποίησαν ξαφνικά ότι η μόδα δεν είναι ένα πριβέ κλαμπ για κλωνοποιημένες κούκλες.

Το γυμνό της Κορίν Ντέι, ένα γυμνό στήθος, δεν ήταν ποτέ χυδαίο. Η Κέιτ Μος, που την ανακάλυψε κιόλας για να συγκατοικήσουν μαζί για τρία χρόνια, με στέμμα σαν από χαρτί και σιδεράκια, η Κέιτ Μος με φανέλα, με μια σειρά από χριστουγεννιάτικα, κιτς, πολύχρωμα λαμπιόνια να την πλαισιώνουν στον τοίχο, εικόνες που συζητήθηκαν όσο λίγες, απέδειξαν ότι η Κορίν Ντέι δεν χρειαζόταν πολλά για να πει πολλά.

Η επιρροή της στο στυλ και στην αντίληψη της φωτογραφίας ήταν πολύ δυνατή στις αρχές της δεκαετίας του ’90. Ηταν η πρώτη άλλωστε που εξέφρασε την απέχθειά της στις γυαλιστερές εικόνες του 1980 και την όλη νοοτροπία της αποθέωσης των «πλουσίων και διασήμων».

Αυθορμητισμός και ειλικρίνεια, μαζί με αυτοβιογραφικά στοιχεία, οι λέξεις-κλειδιά στο έργο της. «Βρώμικος ρεαλισμός», θα γράψουν τώρα στον επικήδειό της. Από τις πιο χαρακτηριστικές της λήψεις, το εξώφυλλο για το περιοδικό The Face, το 1990, με μοντέλο τη φίλη της Κέιτ. Θυμάστε το στυλ grunge; Ε, τώρα ξέρετε και πώς ξεκίνησε. Με την Κορίν Ντέι οι φωτογραφίες μόδας θύμιζαν περισσότερο snapshots, στιγμιότυπα, λήψεις σαν από μηχανή πολαρόιντ, αυθόρμητες εικόνες που δεν έχουν δημιουργηθεί για να εκτεθούν σε ευρύ κοινό. Τα αγαπημένα της θέματα ήταν άνδρες και γυναίκες που ο φακός της αιχμαλώτιζε τις καθημερινές τους χειρονομίες, χωρίς μακιγιάζ, με τις ατέλειές τους. Δίχως πόζες και photoshop.

Το σενάριο ήταν ασυνήθιστο ή πιο σωστά, πολύ αληθινό αλλά καινούργιο. Μια προσωπική και αληθινή ματιά στον κόσμο: αυτή ήταν η Κορίν. Γεννημένη το 1965 στην Αγγλία, την μεγάλωσε η γιαγιά της, η μητέρα της είχε οίκο ανοχής, με τον πατέρα της, πετυχημένο επιχειρηματία, δεν είχε ιδιαίτερες σχέσεις. Η πρώτη της δουλειά ήταν σαν κούριερ. Υπήρξε αυτοδίδακτη σαν φωτογράφος, αν και δοκίμασε την τύχη της και σαν μοντέλο, ξεκίνησε με πιο εναλλακτικούς τίτλους για να γίνει περιζήτητη γρήγορα και στις βίβλους της μόδας που ήθελαν την άλλη όψη. Φωτογραφίες της έχουν φιλοξενηθεί στη National Portrait Gallery, στο Μουσείο Victoria & Albert, στην Tate Modern, στο Whitney Museum.

Εγινε γνωστή για την ντοκιμενταρίστικη αντιμετώπιση των εικόνων μόδας, χωρίς να χλωμιάζει το πρόσωπο, να αλλοιώνεται το ύφος. Η χαρά της ζωής ήταν πάντα το μήνυμα, χωρίς το γκλος στα χείλη ή τα χέρια στη μέση. Αφιέρωσε εφτά χρόνια από τη ζωή της για το πρώτο της βιβλίο που κυκλοφόρησε το 2000. «Diary», ένα εξαιρετικά προσωπικό ημερολόγιο με στιγμιότυπα από τη ζωή της και τη ζωή με φίλους. Εμαθε για τον όγκο στο κεφάλι το 1996 για να συνεχίσει να φωτογραφίζει. Η Κορίν Ντέι ζούσε αυτό που φωτογράφιζε. Day, όνομα κι αυτό. Τι κρίμα που δεν θα δούμε και άλλες τέτοιες ημέρες...