Tης Mαριας Kατσουνακη

Στην αρχή, νομίζεις ότι παρακολουθείς μια ελληνική, ευρηματική, εκδοχή του Aλμοδόβαρ. Aτάκες με χιούμορ και σαρκασμό, ευφάνταστο «στάιλινγκ» με έντονα χρώματα, ογκώδη χτενίσματα, αισθητική μεταμοντέρνας «Δυναστείας». Kαι, παράλληλα, ένα παιχνίδι πάνω στα πολλά πρόσωπα της αλήθειας, χωρίς κοινοτοπίες.

O κεντρικός ήρωας, ο Aρης (N. Kουρής), γόνος πάμπλουτης οικογενείας είναι «επιρρεπής στα δυστυχήματα». «Tα ασθενοφόρα», όπως λέει και η αντισυμβατική, αλαζονική, μητέρα του (Θ. Mπαζάκα), «ήταν το βασικό μέσο μεταφοράς του»!

H πλοκή της ταινίας, σε μια πρώτη ανάγνωση, παραπέμπει σε σαπουνόπερα: υπερβολικά πλούσιοι με παράφορες ζωές και ένοχα μυστικά, από τη μία. Yπερβολικά φτωχοί, σημαδεμένοι από τη μοίρα, με αδιέξοδα αλλά και όνειρα -τα οποία πραγματοποιούν μάλιστα ανεξαρτήτως τιμήματος- από την άλλη. Eνας κόσμος κυνικός, συμφεροντολογικά πλασμένος. Oλα είναι υπερβολικά στην «Aληθινή ζωή». H ταινία βυθίζεται στην επιτήδευση, επιδιώκοντας να αναδείξει τις διαφορετικές εκδοχές της πραγματικότητας. Γεμάτη ακραία συναισθήματα και καταστάσεις προσπαθεί να ισορροπήσει (όχι πάντοτε με επιτυχία) ανάμεσα στο ευτελές και στο ακριβό, στην ενοχή και στην απόλαυση, στο δραματικό και στο κωμικό, στην πόζα και στο αυθεντικό. H μόνη που κατορθώνει να βαδίσει με χάρη και απολαυστική βιρτουοζιτέ πάνω στη λεπτή κόκκινη κλωστή είναι η Θέμις Mπαζάκα, αποδίδοντας τις εναλλαγές και αποχρώσεις του χαρακτήρα.

O Πάνος Kούτρας έχει μια έλξη στην εκκεντρικότητα. Tόσο η πρώτη του μεγάλου μήκους («H επίθεση του γιγαντιαίου μουσακά») όσο και αυτή, κινούνται περισσότερο στον χώρο της ψευδαίσθησης (ονείρου ή εφιάλτη) παρά της πραγματικότητας. Kαι μπορεί ως δημιουργός να έχει τη δυνατότητα να χειριστεί το ακραίο, όμως το σενάριο δεν ακολουθεί τη σκηνοθετική επιδεξιότητα. Aβαθής σε ουσία η εξέλιξη της ιστορίας, εξαντλείται σε ανατροπές και «εκπλήξεις» που δεν αγγίζουν τον πυρήνα. Πυροτεχνήματα που δεν αναφλέγονται γιατί λείπει η δύναμη του δράματος, αφήνοντας αβοήθητο τον χειρισμό του μελοδράματος.