Τα κείμενα οριοθετούν το πεδίο έρευνας του κλάδου και διευκρινίζουν τους σκοπούς και τις επιστημολογικές και μεθοδολογικές προϋποθέσεις του. Στη συνέχεια εξετάζουν τη νεοελληνική λογοτεχνία, από την οπτική γωνία της συγκριτικής φιλολογίας και παρέχουν δείγματα της μεθόδου σύμφωνα με την οποία είναι σκόπιμο να γίνονται οι συγκρίσεις με την αρχαία ελληνική γραμματεία. Η συγγραφέας πραγματοποιεί συγκρίσεις ανάμεσα σε νεοέλληνες και ξένους ομοτέχνους τους (π.χ. Παπαδιαμάντης, Μοπασάν και Τσέχοφ ή Καβάφης και γαλλικός παρνασσισμός). Δείχνει επίσης τα όρια σύγκρισης της ποίησης με τη μουσική ή της αφηγηματικής μυθοπλασίας με τη ζωγραφική.

Στο απόγειο των Ναπολεοντείων πολέμων, η κόμησσα του Ελγιν, μια Σκωτσέζα κληρονόμος με εξαιρετική ομορφιά, χρησιμοποιεί τις χάρες της για να αποσπάσει την άδεια να πραγματοποιήσει το τολμηρό σχέδιο του άντρα της: να διαλύσει τον ναό του Παρθενώνα και να μεταφέρει τα γλυπτά του στην Αγγλία. Δύο χιλιάδες χρονια νωρίτερα, η Ασπασία, φιλόσοφος και εταίρα, κεντρική μορφή στην αθηναϊκή ζωή, χρησιμοποίησε το πνεύμα και τη γοητεία της με επίκεντρο το όραμα του Περικλή να ανεγείρει το πιο ξεχωριστό μνημείο του κόσμου.

Η Λούσι Λόπαρντ πίστευε πως θα ζούσαν «αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα» με το αφεντικό της, τον Εϊνταν, αλλά μόλις τον τσάκωσε στο κρεβάτι με μιαν άλλη. Η Οτομ δεν έχει παρουσιάσει ακόμα τον νέο φίλο της αλλά ξέρει πως δεν θα αρέσει. Η Νάντια, παρά τους όρκους του συζύγου της, δεν είναι βέβαιη πως έχει κόψει οριστικά τον τζόγο. Η Σταντάλ, τέλος, θέλει να σώσει τον γάμο της αλλά δεν ξέρει πώς θα το επιτύχει. Ευτυχώς, έχουν η μια την άλλη - και μπόλικη γλυκιά σοκολάτα.

Το δοκίμιο εξετάζει την τέχνη και ιδίως τη λογοτεχνία παράλληλα με το δίκαιο και εκφράζει ορισμένες σκέψεις για το πώς προσεγγίζουν οι δύο αυτοί κλάδοι, με τις ιδιαίτερες αλλά και συσχετιζόμενες μεθόδους, τις έννοιες του καλού και του κακού. Διερευνά το γιατί η λογοτεχνία προσδίδει αρκετές φορές μεγαλείο στην προσωπικότητα του κακού καθώς και πώς οι αντιλήψεις μας για το καλό και το κακό αλλάζουν μέσα στον χρόνο. Απευθυνόμενο στον μέσο καλλιεργημένο αναγνώστη, το βιβλίο αποτελεί έκκληση για μια ευρύτερη ουμανιστική παιδεία.

Οι άνθρωποι που έζησαν σε εποχές συγκρούσεων ανάμεσα σε μεγάλες ομάδες –εθνικές, θρησκευτικές, κοινωνικές ή ακόμα και φυλετικές– δοκιμάστηκαν περισσότερο επειδή βρέθηκαν μπροστά στο δίλημμα τού να διαλέξουν ανάμεσα σε αυτό που υπαγόρευε η πίστη τους στην ομάδα και σ’ εκείνο που τους προέτρεπε η λογική τους να επιλέξουν. Ανάλογα με τον τρόπο που ο καθένας στάθηκε απέναντι στο πρόβλημα, έγινε ήρωας ή προδότης, άτομο που έτυχε της γενικής παραδοχής ή έγινε κοινωνικός παρίας.

Σε μια εποχή όπου η συζήτηση για τη μετανάστευση έχει ενταθεί σε όλες τις ευρωπαϊκές χώρες, ο συλλογικός αυτός τόμος συγκεντρώνει θεωρητικές αναλύσεις και εμπειρικές διερευνήσεις που ρίχνουν φως σε πλευρές της καθημερινής ζωής των μεταναστριών (κατά κύριο λόγο έμμισθες οικιακές εργαζόμενες) στην Ελλάδα σήμερα. Κι ακόμα διερευνά πτυχές των δημόσιων πολιτικών και του πολιτικού λόγου για την μετανάστευση.

Ενα εκλογικό σύστημα που λειτουργεί επιτυχημένα επί χρόνια σε μια χώρα όπως η Γερμανία μπορεί να αφομοιωθεί σε μια διαφορετική κοινωνία όπου κυριαρχεί η διαφθορά, η διαπλοκή, το ρουσφέτι, τα προσωπικά πελατειακά δίκτυα; Τι συνέπειες μπορεί να έχει η επιλογή της μονής ή της διπλής ψήφου, η διατήρηση ή όχι του σταυρού προτίμησης στις μονοεδρικές περιφέρειες, η σχέση αναλογικότητας και πλειοψηφικού bonus; Μέλος της επιστημονικής επιτροπής προετοιμασίας του νέου εκλογικού νόμου, ο συγγραφέας προσπαθεί να δώσει απαντήσεις.

Ο Jeremy Holmes θεωρεί σημείο–κλειδί για την κατανόηση της κατάθλιψης την έννοια της «απώλειας». Εξετάζει τις θεωρίες του Φρόυντ, της Κλάιν και του Ουίνικοτ, για να δείξει πως η δημιουργία σχέσεων και η απώλεια αποτελούν δύο όψεις του ίδιου νομίσματος.