Tης Γιώτας Συκκα

Ο έλεγχος και οι παρανομίες με τα τραπεζοκαθίσματα στις περιοχές της Αθήνας, κινδυνεύει να γίνει η ντροπή του Αρχαιολογικού Συμβουλίου. Το λένε και μόνοι τους οι άνθρωποι. «Θα δώσουμε μια άδεια που ποτέ δεν πρόκειται να εφαρμοστεί». Αυτά είπε και δεν είχε άδικο προχθές ο Ν. Μουρτζάς, κατά τη διάρκεια της συζήτησης του θέματος για την έγκριση ή μη τοποθέτησης τραπεζοκαθισμάτων - ιδιοκτησίας Αφοί Μπαϊρακτάρη & ΣΙΑ Ο.Ε.» επί της οδού Μητροπόλεως 71.

Στην ουσία επρόκειτο για την επικαιροποίηση του θέματος που είχε συζητηθεί σε παλιότερη συνεδρίαση. Το συμβούλιο είχε δώσει άδεια τότε με την προϋπόθεση να απομακρυνθούν τα τραπεζάκια πάνω από την πλατεία Μοναστηρακίου, να μην υπάρχουν μόνιμες τέντες, γλάστρες, ζαρντινιέρες, εξωτερικές θερμάστρες, πρόχειρες κατασκευές και όλα τα αυτονόητα.

Βόλτα σε αυτή τη γειτονιά δεν συστήνουμε. Αν παρ’ όλα αυτά σας φέρει ο δρόμος, προετοιμαστείτε για ταλαιπωρία. Από τη μια είναι τα έργα της πολύπαθης πλατείας Μοναστηρακίου και από την άλλη τα τραπεζάκια που σε λίγο θα μπουν μέσα στην Παντάνασσα.

«Σε απόσταση αναπνοής», έδωσε την εικόνα η Χάρις Κοιλάκου από την Α΄ Εφορεία Βυζαντινών Αρχαιοτήτων, αρμόδια για το χώρο και την περιοχή. Και που στέλνει τα σήματα -άπειρα όπως τόνισε-, κανείς δεν συμμορφώνεται.

Η λογική στην περιοχή είναι: «Αν δώσεις στον ένα δεν μπορείς να πεις όχι στον άλλον». Το θέμα ωστόσο είναι γιατί να κάνεις την αρχή;

Η αναμόρφωση της πλατείας Μοναστηρακίου είναι μια ντροπή του ΥΠΠΟ που όλοι τη γνωρίζουν χρόνια τώρα. Τα τραπεζοκαθίσματα στην περιοχή, η δεύτερη. Και το ανέκδοτο στα χείλη όλων: «Οβελιστήριο η Παντάνασσα».

Η τρίκλιτη θολοσκέπαστη βασιλική πνίγεται στην τσίκνα, το στριμωξίδι, το χάλι.

«Το όριο της υπουργικής απόφασης δεν τηρείται πουθενά», είχε πει το περασμένο φθινόπωρο ο Μ. Κορρές. Προχθές, τα μέλη του ΚΑΣ που ψήφιζαν για τα τραπεζοκαθίσματα γνώριζαν το ανέφικτο της ιστορίας. Ελεγχος δεν μπορεί να γίνει στο Μοναστηράκι. Οπως δεν μπορεί να υπάρξει σεβασμός στα δικαιώματα του πολίτη.