Του Σπυρου Γιανναρα

Η δουλειά των τηλεοπτικών και των κινηματογραφικών παραγωγών είναι να πουλούν διαφήμιση και κατ’ επέκταση –ενδεχομένως– τέχνη. Υπό μία, πάλι σχετική, έννοια η ανακάλυψη της τηλεοπτικής σειράς, ως είδος, αποτέλεσε εξαιρετική ιδέα προς αυτήν την κατεύθυνση. Πρόκειται για ένα μακροσκελέστατο κινηματογραφικό έργο που δυνητικά θα κρατήσει καθηλωμένο τον θεατή, όχι δύο ώρες, αλλά μια ολόκληρη σεζόν.

Η κρίσιμη διαφορά είναι ότι μια τέτοια «εκδοχή» τηλεοπτικής ταινίας «χωράει» υπερπολλαπλάσιες διαφημίσεις. Ωστόσο, το κυνήγι του θεατή από τον διαφημιστή θυμίζει πολύ το κυνήγι του πρωταθλητή από την Παγκόσμια Yπηρεσία Aντιντόπινγκ. Μπορεί το «κόλπο» να έπιασε και ο κόσμος να εθίστηκε στο νέο τηλεοπτικό προϊόν, εξακολουθεί όμως να βδελύσσεται τις διακοπές για διαφημίσεις. Εξ ου και στρέφεται στο παρθένο διαφημίσεων dvd.

Η στροφή όμως αυτή έχει επιφέρει, σύμφωνα με άρθρο των New York Times, αλλοιώσεις στην κοινωνική ζωή των ανθρώπων. «Υπήρχε μια εποχή», αναπολεί η συντάκτρια του εν λόγω άρθρου, «πριν αρχίσουμε να βλέπουμε παλιά επεισόδια του «The Wilde» κάθε βράδυ, που συμπεριφερόμασταν σαν τυπική οικογένεια». Μια εποχή που οι οικογένειες δειπνούσαν μαζί. Που οι γονείς μιλούσαν στα παιδιά τους. Που έβγαιναν τα Σαββατοκύριακα έξω. Που κάποιος έπλενε πιάτα ή ρούχα. Μέχρι που ο κόσμος άρχισε να εθίζεται στις τηλεοπτικές σειρές, περνώντας αρχικά ολόκληρα Σαββατοκύριακα κι έπειτα κάθε βράδυ αργά, ενίοτε μέχρι το χάραμα στον καναπέ βλέποντας ατέλειωτους κύκλους ξένων δημοφιλών σειρών. Κι όποιος μπαίνει στον φαύλο αυτό κύκλο δύσκολα βγαίνει. Ακόμη και οι άνθρωποι που επαίρονταν ότι δεν βλέπουν τηλεόραση. Και που εξακολουθούν να μη βλέπουν. Ούτε ειδήσεις. Αλλά βλέπουν μανιωδώς βίντεο.

«Δανείσαμε στους φίλους μας τον πρώτο κύκλο του “Lost” και δεν τους ξαναείδαμε έκτοτε», ομολογεί μια τηλεθεάτρια. Η απόλυτα εξατομικευμένη ψυχαγωγία –on demand– οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στην απόλυτη απομόνωση. Κάτι σαν τη νιρβάνα του ναρκωτικού.