Της Σαντρας Βουλγαρη

«Στα χωριά της Μαλαισίας μια γυναίκα που γίνεται μητέρα θα περάσει σαράντα ημέρες έγκλειστη στο σπίτι με το μωρό της. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου οι υπόλοιπες γυναίκες της κοινότητας θα της κάνουν ζεστά μπάνια με βότανα και μαλάξεις σε όλο της το σώμα, θα της μαγειρέψουν θρεπτικά φαγητά και θα αναλάβουν όλες τις οικιακές εργασίες ως μέρος μιας τελετουργίας που τιμάει τη νέα μητέρα. Σε αντίθεση, εμείς οι γυναίκες του Δυτικού Κόσμου θεωρούμε τους εαυτούς μας ανεπαρκείς εάν δεν είμαστε σε θέση να σταθούμε στα πόδια μας και να χαμογελάμε ευτυχισμένες λίγες μόνο μέρες μετά τη γέννηση του μωρού μας». Στο βιβλίο της «Life after Birth» («Μητέρα για πρώτη φορά», εκδ. Ψυχογιός) η Kate Figes βαδίζει μαζί μας στο σχεδόν ονειρικό, ευάλωτο τοπίο μες στο οποίο ζει μια νέα μητέρα. Σε αντιπαράθεση με τους συνηθισμένους οδηγούς που θέλουν τον τοκετό ως αρχή και τέλος της απόλυτης ευτυχίας και εστιάζουν την προσοχή μιας γυναίκας στη φροντίδα του μωρού «λες και δεν έπαιξε εκείνη τον σημαντικότερο ρόλο στη γέννηση και ανάπτυξή του», όπως λέει η ίδια. Η Κέιτ Φάιτζες εστιάζει στην ισόβια αλλαγή που φέρνει η μητρότητα μέσα από τη δική της εμπειρία ως μητέρα δίνοντάς σου την αίσθηση πως όταν διαβάζεις το βιβλίο μιλάς με την καλύτερή σου φίλη.

Ο τρόπος γραφής της, οικείος, γεμάτος θεραπευτική ενέργεια. Βασισμένη, παράλληλα, σε ιστορικά και ιατρικά αρχεία, καθώς και σε προσωπικές μαρτυρίες γυναικών, η συγγραφέας μιλάει ανοιχτά για τα ανάμεικτα συναισθήματα απ’ τα οποία βομβαρδίζεται η νέα μητέρα: αγάπη, άγχος, τρόμος, απόρριψη, ακόμη και μίσος ορισμένες φορές. Η γέννηση ενός παιδιού φέρνει κατ’ αρχάς έναν νέο προσδιορισμό του «φυσιολογικού». Ολοι μιλούν για τους πόνους του τοκετού, λίγοι για το «μετά». Ανάμεσα στις γυναίκες του Τρίτου Κόσμου που αντιμετωπίζονται ως άρρωστες κατά τη διάρκεια της λοχείας (όμως τιμούνται με τελετές) αναζητούμε εμείς οι γυναίκες των «πολιτισμένων χωρών» τον χρόνο που τόσο έχουμε ανάγκη για να προσαρμοστούμε στις αλλαγές της ζωής μας.

Γενιές μετά τις γυναίκες της βιομηχανικής Ευρώπης που εργάζονταν και μεγάλωναν τα παιδιά (θεωρώντας το αυτονόητο!), εμείς σήμερα ζούμε σε μια κοινωνία όπου μια εργαζόμενη μητέρα ταλαιπωρείται συν τοις άλλοις από ενοχές. Οι σχέσεις της γυναίκας με τον πατέρα του παιδιού, ένα ολόκληρο κεφάλαιο για την εξάντληση που βιώνει μια νέα μητέρα, αλλά και πολλές όμορφες υπενθυμίσεις. Για όλες τις χαρές: «Κάθε βράδυ που τυλίγω τα παιδιά μου στο μπουρνούζι τους μετά το μπάνιο και αυτά κουρνιάζουν κουρασμένα στην αγκαλιά μου, νιώθω απέραντη ευτυχία. Ο χρόνος μένει ακίνητος και ξαφνικά αρχίζει να τρέχει. Ποτέ πριν δεν γνώρισα τόση ευτυχία, τόση αγάπη...». Είναι ωραίο να διαβάζεις το βιβλίο της Κέιτ Φάιτζες. Ακόμη κι αν έχουν περάσει χρόνια από τότε που έγινες μητέρα για πρώτη φορά.