Της Μαργαριτας Πουρναρα

O Αντι Γουόρχολ κάποτε έλεγε ότι στο μέλλον (δηλαδή τώρα που μιλάμε) η διασημότητα θα διαρκεί 15 λεπτά. Λάθος. Ο ακριβής χρόνος είναι 6 λεπτά και 40 δευτερόλεπτα. «Famous in 6΄40΄΄» έγραφε άλλωστε το μπλουζάκι ενός ακροατή, που καθόταν στην είσοδο του παλιού εργοστασίου της Palco στο Γκάζι, την περασμένη Παρασκευή, στο δεύτερο Pecha Kucha που έγινε στην Αθήνα. Pecha Kucha είναι γιαπωνέζικος όρος, σημαίνει «συζήτηση» και σε λίγο θα είναι τόσο δημοφιλής όσο και το καραόκε.

Το 2003, οι αρχιτέκτονες Astrid Klein and Mark Dytham, με έδρα το Τόκιο, αποφάσισαν να βαφτίσουν έτσι έναν θεσμό που είχε στόχο να βοηθήσει νέους ντιζάινερ να παρουσιάσουν δημόσια τη δουλειά τους. Η φόρμουλα (6 λεπτά και 40 δεύτερα, με 20 σλάιντς) γνώρισε τεράστια επιτυχία και εξαπλώθηκε ταχύτατα. Σήμερα 180 πόλεις ανά τον κόσμο έχουν το δικό τους Pecha Kucha, όπου δημιουργικοί άνθρωποι από διαφορετικά επαγγέλματα δίνουν ραντεβού δύο φορές τον χρόνο και παρουσιάζουν στο ευρύ κοινό ιδέες, προβληματισμούς, οράματα. Η επιτροπή διοργάνωσης βρίσκει τον χώρο και επιλέγει 8 – 14 ομιλητές, που βγαίνουν στη σκηνή. Μην πάει το μυαλό σας σε μια παράσταση stand up comedy με ελεύθερη είσοδο. Το χιούμορ είναι απαραίτητο συστατικό, αλλά όχι το μόνο. Απαιτείται διαύγεια στην έκφραση, μπρίο, σοβαρότητα, σβελτάδα για να κερδίσεις το χειροκρότημα και τον σεβασμό. Κυρίως, χρειάζεται να έχεις πράγματι κάτι να πεις.

Το αθηναϊκό Pecha Kucha έχει την ίδια ζωντάνια και απήχηση με τα διεθνή «αδελφάκια» του. Η παρθενική διοργάνωση πραγματοποιήθηκε τον περασμένο Δεκέμβριο. Η δεύτερη, την Παρασκευή το βράδυ, στο ισόγειο ενός εργοστασίου, του οποίου την ανακατασκευή έχουν αναλάβει αρχιτεκτονικά κάποιοι από τους διοργανωτές. Στο μεγάλο σούπερ μάρκετ ακριβώς δίπλα, οι νοικοκυραίοι που είχαν πάει να κάνουν ανεφοδιασμό του σπιτιού για το Σαββατοκύριακο κοίταζαν με περιέργεια τον συνωστισμό. Ενας 70άρης κύριος με σακούλες στα χέρια, πλησίασε δειλά και ρώτησε: «Τι γίνεται εδώ μέσα ρε παιδιά; Πάρτι;», για να πάρει την ακατάληπτη απάντηση «Πέτσα Κούτσα». Εφυγε σε πλήρη σύγχυση.

Η μουσική έφτανε ώς έξω από τα έγκατα του κτιρίου. Ο κενός χώρος είχε γεμίσει από μπιτ αλλά και κόσμο, ηλικίας 25 - 40 ετών. Κυριαρχούσε η γενιά των 30άρηδων. Να ’μαστε λοιπόν. Σαν τα σαλιγκάρια που βγαίνουν μετά τη βροχή, εμείς που ξεκινήσαμε τη ζωή με όνειρα, ελπίδες, σπουδές στο εξωτερικό και κοσμοπολίτικη νοοτροπία, για να καταλήξουμε υποαμειβόμενοι, συμβιβασμένοι και στριμωγμένοι στη δύσκολη ελληνική πραγματικότητα, δηλώνουμε «παρών». Οχι πια σε κλαμπ ούτε σε μπαρ, αλλά σε κάτι που αφορά μια μεγάλη μας πληγή: τη δημιουργικότητα που προσπαθεί να ανθήσει σε άγονο έδαφος. Ενα στοίχημα που ακόμα δεν χάθηκε. Αλλωστε, οι διοργανωτές (Μάρθα Γιαννακοπούλου, Γιάννης και Μάρκος Δουρίδας) τριαντάρηδες είναι και συμπάσχουν.

Ολοι ντυμένοι απλά αλλά καλόγουστα, με τη φρεσκάδα της νιότης που ετοιμάζει πια τις βαλίτσες της (οι πρώτες ρυτίδες έχουν κάνει την εμφάνισή τους στα μέτωπά μας), στεκόμασταν εκεί, περιμένοντας τους δέκα ομιλητές. Το «μενού» μάς είχε ανοίξει την όρεξη. Είχε τα πάντα, από τον σεφ Χριστόφορο Πέσκια και θέμα τη μοριακή γαστρονομία, μέχρι τον ντιζάινερ Τιμ Σόλτζενμπουργκ και από τον Φώτη Πεχλιβανίδη ώς τον αρχιτέκτονα Αλέξιο Βανδώρο που έκανε πρώτος την παρουσίασή του με θέμα: «Το αστικό τοπίο μάς αφορά όλους». Από κάτω, το κοινό έβραζε. Χειροκροτούσε, σχολίαζε, γελούσε, σιωπούσε μελαγχολικά, επιδοκίμαζε. Τα σλάιντ διαδέχονταν το ένα το άλλο στις δύο γιγαντοοθόνες με αρχιτεκτονικά πρότζεκτ που δεν θα γίνουν ποτέ αντικείμενα ντιζάιν, οικογενειακές φωτογραφίες, έργα ζωγραφικής, animation, πιάτα μοριακής γαστρονομίας με αφρούς κα γαλακτώματα (όπως ένα μπαρμπούνι που ήταν σκεπασμένο με κάτι που έμοιαζε σαν μαλλί της γριάς). Το νιώθαμε όλοι. Ημασταν μπροστά σε κάτι καινούργιο που μας δονούσε, γιατί έκρυβε μέσα του την ελπίδα.

Τις εντυπώσεις κέρδισαν ο γενετιστής Θοδωρής Αναγνωστόπουλος, που κάνει μαζί με συνεργάτες του παραστάσεις εκλαΐκευσης της επιστήμης, αλλά και ο εικαστικός Αντωνάκης Χριστοδούλου, που μίλησε εκτεταμένα για το οικογενειακό δένδρο της οικογένειας Φόρεστερ στην «Τόλμη και Γοητεία». Ενα σίριαλ που μας ακολουθεί από την εφηβεία μας και στο οποίο οι πρωταγωνιστές ζευγαρώνουν μεταξύ τους και παραμένουν νέοι, ενώ εμείς περιέργως γερνάμε. Το finissage της βραδιάς έγινε με την ομάδα Opera Lab Athens. Μερικοί από τους πιο ταλαντούχους Ελληνες λυρικούς τραγουδιστές ανέβηκαν στην σκηνή και ερμήνευσαν αποσπάσματα από την «Κάρμεν» του Μπιζέ. Ανάμεσα στα σλάιντ της ομάδας ήταν αφίσες της λαϊκής αοιδού Στέλλας Μπεζεντάκου, αλλά και σκηνές από τους «Απαράδεκτους» με τον Σπύρο Παπαδόπουλο και τη Δήμητρα Παπαδοπούλου.

Το Pecha Kucha είναι τελικά ένα νέο είδος πλατφόρμας. Ενας τρόπος έκφρασης που απευθύνεται σε ανθρώπους ανήσυχους, internet savy, δημιουργικούς, που αφουγκράζονται τι συμβαίνει στη μόδα, την τέχνη, την αρχιτεκτονική, την επιστήμη, τη γαστρονομία. Μια συνάντηση ανθρώπων που έχουν βαρεθεί τα κόμματα, τα γήπεδα, τους καβγάδες στα δελτία ειδήσεων, τα σκάνδαλα και τα ριάλιτι του τύπου «Ελλάδα έχεις ταλέντο». Τα ταλέντα είναι αλλού...