Ο Ιμιν Μπατούτα θα μπορούσε να αξιώσει για τον εαυτό του ότι είναι ο μεγαλύτερος ταξιδευτής της προβιομηχανικής εποχής. Στα 21 του χρόνια, το 1325, έφυγε από το Μαρόκο και επέστρεψε ύστερα από 29 χρόνια, αφού είχε ταξιδέψει 120 χιλιάδες χιλιόμετρα, ώς τον Βόλγα στον βορρά, ως την Kίνα στα ανατολικά και μέχρι την Τανζανία στον νότο. Ομως γύρισε στην πατρίδα του, έγινε δικαστής και άρχισε να υπαγορεύει τις αναμνήσεις του οδοιπορικού του. Οι τόμοι «Θαυμάσιες μητροπόλεις και τα θαύματα της περιπλάνησης», γνωστοί σαν «Ταξίδια», δεν ήταν προσιτοί σε πολλές άλλες γλώσσες έξω από τα αραβικά. Μέχρι τώρα, που ο Τιμ Μάκιντος-Σμιθ, Βρετανός μελετητής της αραβικής που εδώ και 17 χρόνια ζει στην Υεμένη, ακολούθησε τα βήματα του Μπατόντα και ανέσυρε από τη λησμονιά, τα υπολείμματα του κόσμου του, όχι μόνο τα κτίσματα και τα μνημεία αλλά και τους ήχους, τα αρώματα και τους λαούς. Το αποτέλεσμα είναι το οδοιπορικό «Ταδίδια με ένα μανταρίνι» (Τζον Μπάρεϊ, 340 σελ.).

Ο Μάκιντος Σμιθ στα 39 του χρόνια είναι, καθώς γράφει ο Ρόμπιν Νάιτ στο «Τάιμ», άξιος συνεχιστής του Μπατούτα. Επί ένα χρόνο που πέρασε περιπλανώμενος στο Μαρόκο, στην Αίγυπτο, στη Συρία και το Ομάν και από εκεί, στην Ανατολία και την Kριμαία ο περιηγητής έζησε σαν το πρότυπο του.

Στο Kάιρο, τριγύρισε στα στενοσόκακα, στη Δαμασκό βούτηξε στα Λουτρά του Σουλτάνου Νουρ Αλ Ντιν, όπως είχε κάνει και ο Μπατούτα σημειώνοντας ότι σήμερα, παίζονται βαλς του Γιόχαν Στράους για να ηρεμούν οι λουόμενοι. Στην Kριμαία, τον ακολούθησε ένας τραβεστί, στη ζέστη του Λούξορ, φόραγε σταυρωτό βρετανικό σακάκι, αφιέρωσε μια ολόκληρη μέρα για ένα γεύμα πανδαισία στην Νταμιέτα (σαν τον Μπατούτα) και ξέθαψε ένα παλιό αραβικό γιατρικό του 12ου αιώνα για τις δερματικές ασθένειες. Δεν περιορίζεται όμως στα τοπία μπροστά του, αλλά αφήνεται και σε συσχετισμούς που κάνει το μυαλό του, ανάμεσα στο ρεαλιστικό παρόν και σ' ένα ιδεατό παρελθόν. «Περπατώντας στην Kορνίς σκεφτόμουν», γράφει «ότι η σημερινή Αλεξάνδρεια θα ήταν αγνώριστη στον Μπατούτα». «Αλλά η άυλη πόλη, εκείνη που έχτισε η λατρεία στους αγίους, οι ιερές προσφορές και η πίστη στα θαύματα, ήταν ολοζώντανη. Να ταξιδεύεις μαζί με τον Μπατούτα, σημαίνει να έχεις ανοιχτά και τα μάτια της ψυχής».

Παραδοσιακός ο Μάκιντος Σμιθ γράφει φράσεις προσεγμένες ως προς τον ήχο, τη δομή και τις εναργείς, ζωντανές μεταφορές. «Τη στάχτη του πατέρα μου, την έσπειρα σ' έναν ανθώνα του Λινκολνσάιρ», λέει κάπου κι αλλού (ατυχέστερα), «η διαδρομή του Μπατούτα ήταν τόσο παράλογη όσο ενός σύγχρονου Νεοζηλανδού χίπι». Στην Αλεξάνδρεια σημειώνει, ότι οι αντιδυτικοί φανατικοί έχουν τουλάχιστον 700 χρόνια ιστορία. «Ισως να μου έγινε εμμονή βλέποντας συνέχεια πλάι μου, φυσιογνωμίες σαν βγαλμένες από τον 14ο αιώνα», γράφει προς το τέλος του ταξιδιού του «συνειδητοποίησα όμως, όσο γευμάτιζα, ότι η εγγύτητα αυτή άνοιγε ευρείς ορίζοντες».

Αυτοί οι ευρείς ορίζοντες καθιστούν τον παλιό κόσμο του Μπατούτα, μια ζώσα πραγματικότητα. Στο Kάϊρο ο Μάκιντος- Σμιθ τυχαία μπαίνει σ' ένα παλαιό βιβλιοπωλείο και σκέφτεται ότι εκεί ο κάθε φιλόδοξος συγγραφέας θα εγκατέλειπε τα όνειρα του περί αθανασίας. Τα «Ταξίδια» του Μπατούτα την κέρδισαν, τα «Ταξίδια» του Μάκιντος - Σμιθ είναι ακόμη νωρίς να πει κανείς.