Προ-βολες

Προσμονή και γιορτή

Tης Μαριας Κατσουνακη

Το άτυπο Φεστιβάλ ελληνικών ταινιών ξεκίνησε χθες στην «Ελλη». Φετινές παραγωγές των «Κινηματογραφιστών στην Ομίχλη» που δεν συμμετέχουν στα Κρατικά Βραβεία, που αρνήθηκαν να προβάλλουν έστω «και ένα καρέ» στη Θεσσαλονίκη. Από 40 δημιουργούς και παραγωγούς που υπέγραψαν την κίνηση διαμαρτυρίας (με αίτημα την ψήφιση του νέου νόμου για τον κινηματογράφο) την περασμένη άνοιξη έφτασαν ήδη τους 205.

Προσμονή και γιορτή, οι παράλληλοι πόλοι της εβδομάδας. Προσμονή, για τον νόμο. Γιορτή, για το ελληνικό σινεμά. Καλή χρονιά. Τρεις ταινίες στις αίθουσες αυτήν την περίοδο («Ψυχή βαθιά», «Κυνόδοντας», «Ακαδημία Πλάτωνος»), κόβουν εισιτήρια, συζητιούνται στις παρέες, γεννούν αντιπαραθέσεις και σκέψεις. Πόσο καιρό, αλήθεια, έχει να απασχολήσει σε τέτοια έκταση το ελληνικό σινεμά; Να γίνει κουβέντα γόνιμη, με διαφωνίες, επιχειρήματα, ενδιαφέρουσες συγκλήσεις και αντεγκλήσεις, για τον Εμφύλιο, την οικογένεια, την κοινωνία, με αφορμή μια ταινία;

Τη ζωντάνια, δυναμική και συλλογικότητα των «Κινηματογραφιστών στην Ομίχλη» κάποιοι δεν την καλοβλέπουν. Οσοι αρνούνται να αντιληφθούν ότι ο συνδικαλισμός δεν ευδοκιμεί στην αντιπαλότητα, στις αλληλοεξυπηρετήσεις και στις παρασκηνιακές μεθοδεύσεις. Οι 205 χάραξαν μια διαδρομή. Με εντυπωσιακή, μέχρι στιγμής, αλληλεγγύη και συνοχή. Στη διαχείριση της εβδομάδας στην «Ελλη» συμμετέχουν όλοι. Οργάνωσαν τις προβολές, μοιράζονται έως και την... ταξιθεσία. Με βάρδιες! Κανείς δεν έλειψε από το κάλεσμα.

Εως την ερχόμενη Τετάρτη, το ελληνικό σινεμά έχει το στέκι του. Οχι μόνο με προβολές αλλά και με πρόσκληση σε διάλογο. Χθες, πρώτη μέρα, το ακανθώδες ερώτημα: «Ενας νόμος μπορεί να φέρει την άνοιξη;». Ναι, η απάντηση. Ενα ευκρινές νομοθετικό πλαίσιο μπορεί να παρέμβει ουσιαστικά στη δημιουργική διαδικασία, στον παραγωγικό σχεδιασμό, εξασφαλίζοντας μακροπρόθεσμα οφέλη. Αυτό ζητούν και οι «κινηματογραφιστές στην ομίχλη». Προοπτική

Η στιγμή είναι κατάλληλη για αλλαγή πλεύσης προς το... αυτονόητο, αφού οι περισσότερες εθνικές κινηματογραφίες της Ευρώπης είναι, θεσμικά τουλάχιστον, προστατευμένες. Οι σκηνοθέτες φαίνεται ότι το έχουν συνειδητοποιήσει. Η πολιτεία;