Του Νικου Α. Δοντα

Και μόνο για τα οκτώ(!) άριστα κόρνα, το εξαιρετικό τρομπόνι και το υποδειγματικό πρώτο βιολί, όλα τους παιγμένα από παιδιά κάτω των 25 ετών, αξίζουν οι θερμότεροι έπαινοι στην Ορχήστρα Νέων Γκούσταβ Μάλερ. Η συναυλία που έδωσε στις 11 Απριλίου στην Αίθουσα Φίλων της Μουσικής με την απαιτητικότατη 3η Συμφωνία του Μάλερ, επιβεβαίωσε για ακόμα μία φορά την υψηλότατη ποιότητα του συνόλου.

Την ορχήστρα διηύθυνε ο Ινγκο Μέτσμαχερ, αρχιμουσικός ιδιαίτερα εξοικειωμένος με το ρεπερτόριο του 20ού αιώνα. Υπήρξε τρυφερός και ευαίσθητος ιδιαίτερα στο δεύτερο και στο τρίτο μέρος, ενώ ταυτόχρονα απέφυγε τις μελίρρυτες διατυπώσεις και προτίμησε «γωνιώδη» διεύθυνση, με αιχμές και νεύρο. Ο καθαρός, λαμπερός, εμφανώς «ξεκούραστος» ήχος των νεαρών μουσικών επέτρεψε την ανάταση που αποτελεί ζητούμενο, και φώτισε τις αισιόδοξες όψεις της μουσικής.

Το τελευταίο μέρος της Συμφωνίας, υποστηριζόμενο από τον γεμάτο ήχο των εγχόρδων, κύλησε με φυσικότητα και συναισθηματική αμεσότητα, όπως θα το ανέμενε κανείς από ένα νεανικό σύνολο. Το «Νυχτερινό τραγούδι του Ζαρατούστρα» απέδωσε με ωραία φωνή η Τζέην Αϊρβιν, ενώ συμμετείχαν η «Παιδική χορωδία Μανώλης Καλομοίρης» και η Χορωδία της ΕΡΤ.

Δύο βραδιές νωρίτερα (9/4), στην Αίθουσα Φίλων της Μουσικής ο Λεωνίδας Καβάκος επέστρεφε με τη δική του ορχήστρα, την Καμεράτα Ζάλτσμπουργκ. Το πρώτο από τα δύο προγράμματα ήταν αφιερωμένο στη διπλή επέτειο για τα διακόσια χρόνια από τον θάνατο του Χάιντν, ταυτόχρονα και τα διακόσια από τη γέννηση του Μέντελσον.

Ο Καβάκος ξεκίνησε διευθύνοντας με σβέλτο, ανάλαφρο και σπινθηροβόλο τρόπο τη Συμφωνία αρ. 8 του Χάιντν, την επονομαζόμενη «Το βράδυ». Αντίστοιχα, έκλεισε τη συναυλία με ορισμένα μέρη από τη σκηνική μουσική για το «Ονειρο καλοκαιριάτικης νύχτας» του Σαίξπηρ, δίνοντας έμφαση στις έντονες εναλλαγές δυναμικής και στη θεατρικότητα της μουσικής, αναδεικνύοντας τις λεπταίσθητες όψεις της ενορχήστρωσης ως προς τις πιο ρωμαλέες - οι οποίες στον Μέντελσον παραμένουν πάντως στο επίπεδο του γοητευτικά μαγικού.

Ωστόσο, κορύφωση της βραδιάς ήταν η ερμηνεία του Κοντσέρτου για βιολί του Μέντελσον, ίσως η επιτυχέστερη εμφάνιση του Ελληνα βιολιστή στην Αθήνα, μετά την ερμηνεία του στο Κοντσέρτο του Σιμπέλιους τον Μάη του 2004 με τη Φιλαρμονική του Βερολίνου υπό τον Ρατλ.

Ωραίος, γλυκός ήχος, ασφαλής δεξιοτεχνία χωρίς διάθεση επίδειξης αλλά κυρίως μεγάλη πλαστικότητα στον χειρισμό της μελωδικής γραμμής, με ευαίσθητες πυκνώσεις και αραιώσεις που έκαναν τη ροή της μουσικής ακόμα πιο ενδιαφέρουσα. Εχοντας αυτή τη φορά την ορχήστρα με το μέρος του, ο βιολιστής φάνηκε να αγγίζει τον στόχο του.