Tου Παντελη Mπουκαλα

Kαθόλου βέβαιο δεν πρέπει να θεωρείται ότι θα τιμωρηθούν οι «λεβέντες με τα μπλε» που δρουν στα αστυνομικά τμήματα, κατά προτίμηση εις βάρος ανθρώπων που ανήκουν σε κάποια εθνική, φυλετική ή κοινωνική μειονότητα, και καταγράφουν μάλιστα στο κινητό τα ανδραγαθήματά τους, σαν αποδεικτικό στοιχείο της παλικαροσύνης τους και σαν πρώτη ύλη για το χλευαστικό γέλιο της παρέας τους. Και δεν πρέπει να θεωρείται βέβαιος ο κολασμός τους επειδή, απλούστατα, οι κατά νόμον και κατά υπουργικό αξίωμα υπεύθυνοι προσπαθούν να μας πείσουν ότι δεν δικαιούμαστε να αμφισβητούμε τις καθαρτήριες και εκδημοκρατιστικές προθέσεις τους, ότι ναι, «αυτή τη φορά το μαχαίρι θα φτάσει στο κόκαλο», «το νυστέρι θα ξεριζώσει όλα τα καρκινώματα» και λοιπά αιματηρά. Αναρίθμητες φορές έχουμε ακούσει τη «δέσμευση» αυτή από γλώσσες εναλλασσόμενου κομματικού χρωματισμού, και κάθε φορά αυτοδηλωνόταν «κάθετη» σαν κολόνα της ΔΕΗ. Μόνο που πολύ γρήγορα αποδεικνυόταν περισσότερο γερτή (σχεδόν ετοιμόρροπη) και από τον Πύργο της Πίζας. Περιθώριο για ψευδαισθήσεις δεν υπάρχουν λοιπόν, άλλωστε είμαστε εγκαίρως και ποιητικώς προειδοποιημένοι ότι «οι χωροφύλακες δεν διαλύονται με ψυχοσάββατα και αυταπάτες».

Αντίθετα, και προφανώς για να αποδειχθεί ότι δεν πρωτοκυκλοφόρησε άνευ ουσιώδους αιτίας η ονειδιστική φράση «σε κάποιον έδειχναν το φεγγάρι κι αυτός ο νήπιος κοιτούσε το δάχτυλο», είναι σφόδρα πιθανό να τιμωρηθεί ο μπλόγκερ που ανέβασε στον κυβερνοχώρο το βίντεο με τους σαδορατσιστές του Αστυνομικού Τμήματος της Ομόνοιας, οι οποίοι, τάχα προσβεβλημένοι επειδή «τους έβριζαν τα ιερά και τα όσια», υποχρέωσαν τους δύο κρατουμένους τους να αλληλοχαστουκιστούν. Ηδη ο εισαγγελέας διέταξε να αρθεί το απόρρητο των ηλεκτρονικών επικοινωνιών του Kabamaru Igano, ώστε να εντοπιστεί ποιος «ανθέλλην» δρα διαδικτυακώς με το ψευδώνυμο αυτό, ποιος συνέβαλε στην αποκάλυψη ενός μόνον από τα πολλά επεισόδια «νόμιμης» βίας. Ας θυμηθούμε, επί τη ευκαιρία, τα αναθέματα που είχαν εκτοξευτεί προ καιρού από χείλη επίσημα της πολιτικής εξουσίας και από χείλη γυάλινα της τέταρτης εξουσίας εναντίον του Indymedia και άλλων διαδικτυακών τόπων, που με την αντιρρητική τους παρουσία διασπούν την καθωσπρέπει μονοφωνία, «ανεβάζοντας» ειδήσεις και υλικό που πολλοί πολύ θα ήθελαν να τα καταχωνιάσουν.

Ο άδηλος στόχος, αν εντέλει υλοποιηθεί η εισαγγελική απαίτηση, είναι να κοπεί το δάχτυλο που έδειξε τη σκοτεινή πλευρά του φεγγαριού και ταυτόχρονα να σωφρονιστούν προληπτικώς και να μουδιάσουν όσα άλλα δάχτυλα θα μπορούσε να μπουν στον ίδιο πειρασμό της καταγγελτικής αποκάλυψης. Ανέκαθεν ωστόσο ο αγγελιοφόρος (ο μεταφορέας και διακινητής πληροφοριών σε πιο σύγχρονη γλώσσα) ήταν πρόσωπο ιερό και προστατευτέο, όσο στενάχωρη κι αν ήταν η αγγελία που είχε εξουσιοδοτηθεί να κομίσει και να ανακοινώσει. Ο ψηφιακός αγγελιοφόρος, στην περίπτωση που απασχόλησε πρόσφατα το πανελλήνιο (για λίγο έστω, που όμως μπορεί να είναι πολύ, πάρα πολύ, αν κρίνουμε και από τον εκνευρισμό της πολιτικής και αστυνομικής εξουσίας μετά τα αποκαλυπτήριά της), εξουσιοδοτήθηκε από την ευαισθησία και την υπευθυνότητά του και μόνο· είδε βιντεοσκοπημένο ένα φρικαλέο πλην σύνηθες συμβάν (ας διαβάσουν οι ενδιαφερόμενοι τις μαρτυρίες, λογοτεχνικές και μη, μεταναστών, ιδίως Αλβανών, που βρέθηκαν κρατούμενοι) και το γνωστοποίησε. Δεν υπήρξε λοιπόν ενεργούμενο «σκοτεινών κύκλων» όπως υπονόησε, άδειος από επιχειρήματα και επιτέλους αμήχανος, ο κ. Βύρων Πολύδωρας, και όπως επανέλαβε αμέσως έπειτα, κατά πόδας του υπουργού του, ο «προσβληθείς» αστυνομικός της Ομόνοιας, λάτρης φαίνεται και αυτός των θεωριών συνωμοσίας. Προφανώς δεν κατανοεί ότι η απόφασή του να απαθανατίσει την επαίσχυντη δράση του με την κάμερα του κινητού του και να την κοινοποιήσει έστω στον κύκλο του, χάριν παιδιάς, τον κατέστησε σκηνοθέτη και πρωταγωνιστή της «εναντίον του συνωμοσίας».

Εντελώς διαφορετικής τάξεως προβλήματα ανακύπτουν βεβαίως όταν η ηλεκτρονική ανωνυμία ή ψευδωνυμία δεν βιώνεται σαν υπεύθυνη ελευθερία αλλά σαν ευκαιρία ασυδοσίας και αγυρτείας, όταν δηλαδή ο ψηφιακός χώρος χρησιμοποιείται από άλλους «προσβεβλημένους» με στόχο όχι την πολιτική καταγγελία αλλά τη διαπόμπευση κάποιων «ενοχλητικών», με υλικό κατασκευσμένο και δολίως επεξεργασμένο. Κάθε τόσο διαβάζουμε ότι εραστής τις, για να εκδικηθεί τη μέχρι πρότινος αγαπημένη του, αντί να στριμωχτεί στις αίθουσες αναμονής των τηλεοπτικών εκπομπών κακοήθειας και ξεμπροστιάσματος (όπου είναι πιθανό να τον αποκαλύψει η φωνή του), εφοδιάζει ανωνύμως το Διαδίκτυο με ερωτικές φωτογραφίες της «άτιμης προδότρας», πλαστές ή αυθεντικές. Και δεν παραλείπει φυσικά να προσθέσει λεζαντομηνύματα σαν κι αυτά τα φαντασιωσικά «προσκλητήρια» που κατακλύζουν περιοδικά και εφημερίδες (και σοβαρές ή σοβαροφανείς ανάμεσά τους), προβάλλοντας ειδικές «αρετές». Στις περιπτώσεις αυτές ο νεότευκτος όρος «προνεταριάτο» (πλασμένος κατ’ απομίμηση του «προλεταριάτου» με θεμέλιο το «pro-net») έρχεται να δηλώσει όσους όχι μόνο δεν έχουν μερίδιο στα μέσα επικοινωνίας αλλά γίνονται και θύματα των «ανυσματοκρατών», όπως αποκαλούνται οι έχοντες και κατέχοντες του κυβερνοχώρου, οι «πληροφοριοκράτες», στο «Μανιφέστο των χάκερ» (εκδ. Scripta, 2006), έργο του Αμερικανού συγγραφέα Μακένζι Γουάρκ, καθηγητή των Πολιτισμικών Σπουδών.

Ηλεκτρονικά εγκλήματα αυτού του είδους, κι άλλα τρισχειρότερα και μάλιστα μέχρι τέλους αφανή, δεν επαρκούν για να νομιμοποιηθεί ούτε στο ελάχιστο η δαιμονοποίηση του Διαδικτύου, η καταδίκη του ως «Φωλεάς του Πονηρού». Ενα σωρό μορφές και ονόματα έχουν αποδοθεί παλαιόθεν στον Βεελζεβούλ, αλλά είναι κομμάτι δύσκολο να πιστέψουμε πως ο βιβλικός «όφις ο αρχαίος» αυτοϋποβαθμίστηκε στο «ποντίκι» που μας βοηθάει να σερφάρουμε. Η κίνηση πάντως εναντίον του Ιντερνετ ως έδρας του Κακού, πριν αποκτήσει υποστηρικτές μεταξύ των πολιτικών και των δικαστικών, είχε τους θρησκευτικούς ή παραθρησκευτικούς πρωτοπόρους της. Ξεθωριασμένο το επιτοίχιο σύνθημα, σε πολυκατοικία της Καλλιθέας, έχει γραφτεί προφανώς από κάποιους που είναι απολύτως πεπεισμένοι ότι κατέχουν τον λόγο της αληθείας: «Το Ιντερνετ είναι ο Σατανάς». Πριν από μερικά χρόνια, ο Σατανάς ήταν η τηλεόραση (η οποία απαγορευόταν στα μοναστήρια, για να μην τη χρησιμοποιεί σαν κερκόπορτα ο πειράζων Εωσφόρος), ενώ άλλες μορφές που του έχει αποδώσει όχι τόσο η λαϊκή δεισιδαιμονία όσο η θρησκόληπτη φοβία είναι της μίνι φούστας, του τόπλες, του κομμουνισμού, του ροκ...

Σύμφωνα με τους «παλαιούς των ιδεών», οι οποίοι σιτίζονται με ένα μείγμα πρωτόγονου αντισημιτισμού, σατανολογικής αντιπαγκοσμιοποίησης, πολιτικής δεισιδαιμονίας και τρομακτικής αφέλειας (το ίδιο «μενού» έχει θαυμαστές και χρήστες και σε αρκετές περιοχές του κομματικού μας φάσματος, ανεξαρτήτως λαβάρου), έχουμε ήδη πέσει στα νύχια του Θηρίου, το χάραγμα του οποίου, το διαβόητο 666, συντελείται με μύριους τρόπους: με τον γραμμικό κώδικα (Bar code), τα νέα διαβατήρια, τις άνευ Χ.Ο. ευρωταυτότητες, τις βιομετρικές κάρτες κτλ. «Προσέξτε την παγίδα, χριστιανοί, και μην απατάσθε από τις μαγικές σατανικές μηχανές» διαφώτιζε το ποίμνιο πρόσφατη προκήρυξη «Αγιορειτών Πατέρων», προειδοποιώντας το ότι πρέπει να αποφεύγει τις «παλαμοσκοπήσεις, δακτυλοσκοπήσεις, ιριδοσκοπήσεις, πελματοσκοπήσεις» όπως ο διάβολος το λιβάνι. Και πού είπαμε ότι κατοικεί ο Διά–βολος; Μα πού αλλού; Το λέει και το μισό του όνομα: στο Δια–δίκτυο. Αλλά ευτυχώς επαγρυπνούν εισαγγελείς και λοιποί «πατέρες» για να τιθασεύσουν τον Μέγα Δυσαγγελέα.