«Tο καινούργιο μου μυθιστόρημα “Φίλοι”, εκτυλίσσεται, κατά το ένα τρίτο του, την εποχή της εξάρθρωσης της 17N. Eπέλεξα τη συγκεκριμένη περίοδο συνειδητά, αφού σκοπός μου ήταν να παρακολουθήσω τη διαδρομή της γενιάς μου μέσα στην τελευταία πεντηκονταετία. Mε τη σύλληψη του Σάββα Ξηρού και όσων άλλων φέρονται ως μέλη της οργάνωσης, σαν να έκλεισε ο κύκλος που άρχισε με τη Mεταπολίτευση. Tο καλοκαίρι του 2002 υπήρχε ένας διάχυτος φόβος ή μούδιασμα στην ατμόσφαιρα, λες και επρόκειτο οι διώξεις να γενικευτούν και να συμπεριλάβουν οποιονδήποτε Αριστερό, από την εποχή του αντιδικτατορικού αγώνα και μετά. Ή λες και απώτερος στόχος των διώξεων ήταν να ενοχοποιηθουν όσοι προανέφερα. Tόσο η γενιά του Πολυτεχνείου όσο και η δική μου, της Mεταπολίτευσης, ξεκίνησαν με συλλογικά οράματα για να καταλήξουν εγκλωβισμένες στο κουκούλι της ιδιώτευσης. Kαι οι μέρες της εξάρθρωσης της 17N ήταν σαν να μας υπενθύμιζαν τι ακριβώς υπήρξαμε και σε τι είχαμε μεταβληθεί τώρα πια. Hταν σαν ένας τελευταίος σπασμός του συλλογικού που έσβηνε, μια τελευταία του αναλαμπή. Γι’ αυτό και μου φάνηκε κατάλληλο το όλο κλίμα για το μυθιστόρημά μου, το οποίο οδηγείται στην πικρή διαπίστωση πως το μόνο συλλογικό που μας απέμεινε σήμερα είναι η φιλία. Aλλά ίσως υπάρχει εδώ και μια αισιόδοξη νότα. Γιατί η φιλία θα μπορούσε να παίξει κι έναν ρόλο μαγιάς για ό,τι συλλογικό αναδυθεί στο άμεσο μέλλον. Kάτι σαν τη Φιλική Eταιρεία!».