Tου Νικου Βατοπουλου

Εκπλήσσει πολλούς μη Ελληνες το γεγονός ότι μία χώρα σαν την Ελλάδα σκέφτεται τόσο λίγο πάνω στις δυνατότητες του τουρισμού. Αν δεχθεί κανείς ότι ο τουρισμός είναι ένα υλικό μέγεθος (υποδομές) που αξιοποιεί ένα άυλο μέγεθος (ιστορία, πολιτισμός, ψυχαγωγία, ομορφιά) αντιλαμβάνεται την ανισορροπία που υπάρχει στην Ελλάδα.

Ζητούμενο που ακούμε επί πολλά χρόνια είναι η επιμήκυνση της τουριστικής περιόδου και η καλλιέργεια θεματικού τουρισμού. Παρά την πρόοδο, τα περιθώρια είναι μεγάλα. Ολα αυτά τα προφανή, που δεν είναι αιχμή δόρατος παρά την τεράστια ανάγκη της χώρας και τις τεράστιες δυνατότητές της, τα βλέπουν όσοι ασχολούνται εκτός κρατικών θέσεων με τον τουρισμό. Ελληνες και ξένοι.

Η Αθήνα έχασε δυστυχώς, προς το παρόν τουλάχιστον, την όποια καλή φήμη είχε αποκτήσει στη δεκαετία του 2000. Υπό τις παρούσες συνθήκες δεν μπορεί να γίνει προορισμός, παρότι έχει πολλούς ξένους επισκέπτες αυτήν την περίοδο. Το ερώτημα όμως είναι πόσους θα μπορούσε να έχει και για ποιους λόγους δεν μπορεί να τους φέρει εδώ.

Το μεγάλο έλλειμμα στις υποδομές (κυρίως σε αεροδρόμια, λιμάνια, δρόμους, σήμανση) αναπληρώνεται από το brand name της χώρας. Είναι εξωφρενικό να σκεφτεί κανείς ότι ελάχιστες χώρες στον κόσμο έχουν τόσο ισχυρό όνομα και τέτοιο φυσικό και ιστορικό πλούτο και παρ' όλα αυτά η Ελλάδα δεν μπορεί να μείνει σταθερός προορισμός πολλών και διαφορετικών κατηγοριών ταξιδιωτών όλο τον χρόνο, παρέχοντας υψηλής ποιότητας υπηρεσίες. Το ζήτημα είναι παλιό και δεν θα λυθεί αύριο. Ωστόσο, επείγει. Οταν η Ελλάδα «ανέχεται» το αεροδρόμιο Ηρακλείου (το δεύτερο της χώρας) σε αυτήν την κατάσταση, υπάρχει θέμα όχι ασφαλώς μονοσήμαντο. Οταν η Αθήνα δεν μπορεί να λειτουργήσει τις μισές μέρες του χρόνου, υπάρχει θέμα. Αλλά, ευτυχώς υπάρχει το μέγα «αλλά». Η Ελλάδα είναι μια πανέμορφη χώρα, με ωραίους ανθρώπους και με τρομερή ακτινοβολία. Δύο ξένοι φίλοι μας, γνώστες της Ελλάδας, μοιράζονται μαζί μας τις σκέψεις τους. Με καλή πρόθεση και ευγένεια, μας λένε τα αυτονόητα. Για μια ακόμη φορά θα πρέπει να τα ακούσουμε.