Του Δημητρη Pηγοπουλου

Ανακουφισμένη ακουγόταν η διευθύντρια του Εθνικού Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης Αννα Καφέτση μετά την απόφαση του δικαστηρίου που δεν έκανε δεκτά τα ασφαλιστικά μέτρα της ΒΙΟΤΕΡ Α. Ε. Η εργοληπτική εταιρεία που ανέλαβε πριν από τρία καλοκαίρια την ανακατασκευή του Φιξ της λεωφόρου Συγγρού σε έδρα του ΕΜΣΤ κηρύχθηκε έκπτωτη τον περασμένο Αύγουστο από τον φορέα διοίκησης του έργου, για να «απαντήσει» με την κατάθεση ασφαλιστικών μέτρων τον Δεκέμβριο. Η καλή διάθεση της κ. Καφέτση μπορεί να ακούγεται κάπως ανεξήγητη για όσους γνωρίζουν τι σημαίνει στην πραγματικότητα η ετυμηγορία της ελληνικής δικαιοσύνης. Το κατασκευαστικό σίριαλ που ταλαιπωρεί εξίσου το άστεγο Μουσείο και την πόλη της Αθήνας θα συνεχιστεί τουλάχιστον μέχρι το 2013. Αλλά αυτό ήταν το καλύτερο «κακό» σενάριο για τη διευθύντρια του ΕΜΣΤ από τη στιγμή που τα «έσπασαν» με τους εργολάβους της ΒΙΟΤΕΡ Α. Ε. Στην περίπτωση που η εταιρεία κέρδιζε τα ασφαλιστικά μέτρα μάλλον θα έπρεπε να ξεχάσουμε το σενάριο Φιξ, ένα σενάριο ούτως ή άλλως προβληματικό για μια μερίδα πολιτών οι οποίοι αηδιασμένοι από τις αλλεπάλληλες καθυστερήσεις δεν θέλουν να βλέπουν ούτε ζωγραφιστό το ακρωτηριασμένο κουφάρι του παλιού εργοστασίου. Ο, τι απέμεινε από το φωταγωγημένο πλεούμενο του Τάκη Ζενέτου όπως το θυμούνται κάποιοι Αθηναίοι.

Με την απόφαση του δικαστηρίου το παλιό εργοστάσιο παραμένει «εντός πλάνων» αλλά με διαφορετικό χρονοδιάγραμμα. Μέχρι τον Οκτώβριο θα πρέπει να έχει προκηρυχθεί ο μειοδοτικός διαγωνισμός για την ανακήρυξη του νέου εργολάβου. Εφόσον δεν έχουμε ενστάσεις θα μπορούσε να εγκατασταθεί στη λεωφόρο Συγγρού και να «τρέξει» το ταλαίπωρο έργο με στόχο τους 20 μήνες. Επομένως το επικαιροποιημένο (και πιο αισιόδοξο) σχέδιο μάς πάει αυτομάτως στις αρχές του 2013. Ποιος να μας στο έλεγε παραμονές των Ολυμπιακών Αγώνων, όταν κάποιοι πολύ ρομαντικοί είχαμε πιστέψει στην πιθανότητα το Φιξ να κάνει εγκαίνια κοντά στο 2004.

Η εκκρεμότητα του Φιξ έχει προκαλέσει βαθιά ρήγματα στο κύμα αισιοδοξίας για τη νέα λεωφόρο Συγγρού που φάνηκε να αναδύεται ύστερα από δεκαετίες κατάπτωσης. Ο δρόμος που συνδέει την Αθήνα με το παραλιακό της μέτωπο εξελίχθηκε περίπου τυχαία, αναπτύσσοντας ένα ισχυρό εμπορικό προφίλ με αντιπροσωπείες αυτοκινήτων και κτιρία γραφείων μεσαίου βεληνεκούς. Φυσικά η Συγγρού ήταν η κατ’ εξοχήν λεωφόρος του αγοραίου έρωτα, μια διαρκής μαύρη τρύπα στις αναπτυξιακές της προοπτικές. Η εγκατάσταση δύο μεγάλων ξενοδοχειακών μονάδων στις αρχές της δεκαετίας του ’80 ταρακούνησε κάπως τα πράγματα, όπως και η έναρξη λειτουργίας του σταθμού του μετρό. Ετσι, η χωροθέτηση δύο νέων σημαντικών πολιτιστικών υποδομών στην αυγή του νέου αιώνα φαινόταν να έρχεται την πιο κατάλληλη στιγμή. Η πρώτη ήταν το Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης (στο Φιξ) και η δεύτερη η Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών του Ιδρύματος Αλέξανδρος Ωνάσης στο νούμερο 106, απέναντι από το Πάντειο Πανεπιστήμιο που θα εγκαινιαστεί το φθινόπωρο. Πρόκειται για την πολιτιστική ναυαρχίδα του Ιδρύματος σε ένα εντυπωσιακό κτίριο υψηλών αρχιτεκτονικών προδιαγραφών. Και στην απόληξη της λεωφόρου θα μας περιμένει από το 2015 το Πολιτιστικό και Εκπαιδευτικό Πάρκο Σταύρος Νιάρχος με τα νέα κτίρια της Εθνικής Βιβλιοθήκης και της Εθνικής Λυρικής Σκηνής χάρη στην πατριωτική δωρεά του Ιδρύματος Νιάρχου.